ซูซางกัดสตรอว์เบอร์รีลูกสุดท้ายเข้าปาก
จากนั้นก็บอกเขาอย่างสงบนิ่ง
“หมดแล้ว”
เฮ่อโจวชิง “……”
ได้ยินว่าคืนนั้นเฮ่อโจวชิงแอบผูกปมตายไว้กับเชือกชิงช้าของเธอ
วันรุ่งขึ้น ซูซางก็ให้คนแยกยานบินลิมิเต็ดเอดิชันจำลองที่เขาชอบที่สุดออกเป็นชิ้น ๆ ใส่กล่องทีละชิ้น แล้วส่งกลับไปยังตระกูลเฮ่อ
บนกล่องยังติดกระดาษไว้แผ่นหนึ่ง
——ไม่ต้องขอบคุณ
นับแต่นั้น ทั้งสองก็เริ่มทำสงครามประสาทใส่กัน
ต่อมาเมื่อทั้งคู่โตขึ้น วิธีเอาคืนก็ยกระดับจากขั้นอนุบาลขึ้นไปเรื่อย ๆ
ตอนอายุสิบสองปี สถาบันจัดการแข่งขันร่วมกัน
เฮ่อโจวชิงประกาศล่วงหน้าหนึ่งเดือนว่า ที่หนึ่งต้องเป็นของเขาแน่นอน
ซูซางได้ยินแล้วก็ไม่พูดอะไร
พอผลคะแนนออกมา เธอได้คะแนนสูงกว่าเขาศูนย์จุดห้าคะแนน
วันมอบรางวัล เฮ่อโจวชิงยืนอยู่ข้างเธอ ใบหน้าดำคล้ำ
ซูซางถือถ้วยรางวัล เอียงหน้ามองเขา
“คุณชายใหญ่เฮ่อ สีหน้าแย่ขนาดนี้ ไม่สบายหรือคะ”
เฮ่อโจวชิงยิ้มโดยไม่ยิ้ม
“หึ ๆ ข้าสบายดี”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” เธอพยักหน้า “ข้านึกว่าเจ้าแพ้ไม่เป็นเสียอีก”
เฮ่อโจวชิงจ้องเธออยู่นาน จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
“ซูซาง เจ้าจงภูมิใจแบบนี้ไปตลอดเถอะ”
ซูซางก็ยิ้มเช่นกัน
“วางใจเถอะ”
“อย่างน้อยต่อหน้าเจ้า ข้าคงภูมิใจแบบนี้ได้ตลอดเวลา”
ต่อมาเฮ่อโจวชิงก็แย่งโครงการทดลองที่เธอเตรียมจะเข้าร่วมในภาคเรียนที่สองไป
ซูซางจึงหันไปตัดหน้าคว้าข้อตกลงร่วมมือด้านวัสดุที่ตระกูลเฮ่อกำลังเจรจาอยู่
หลังจากนั้น ทั้งสองก็สู้กันจากในสถาบันไปจนถึงมหาวิทยาลัย จากมหาวิทยาลัยไปจนถึงกิจการของตระกูล