ซูซางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ค่ายกลต้องห้ามนอกตำหนักประกายแสงทองวาบผ่าน จากนั้นก็ถูกฉีกด้วยกระดาษยันต์หลายแผ่นจนเปิดช่องว่างออกมา
ในชั่วพริบตา ประตูตำหนักถูกผลักจากด้านนอก ฤๅษีชราสิบกว่าคนสวมชุดนักพรตเดินเรียงแถวเข้ามา
พวกเขาสีหน้าครึ้มเคร่ง มือถือกระบี่ไม้ท้อ กระดิ่งทองแดง และยันต์
ผู้นำกลุ่มผมและเคราขาวโพลน กระดูกคิ้วสูงส่ง มือถือเข็มทิศโบราณอันหนึ่ง
เขาคือฤๅษีชราผู้เคยทำนายชะตาของร่างเดิมเมื่อหลายปีก่อน
ฤๅษีชราเห็นซูซางนั่งสงบอยู่ในตำหนัก แววตาเผยความร้อนรนเล็กน้อย
“คุณหนูซู”
ซูซางกลับทำท่าตกใจ รีบลุกขึ้นยืน
“พวกท่าน... พวกท่านเข้ามาในนี้ได้อย่างไร?”
กลุ่มฤๅษีถูกคำถามเธอ ทำให้สีหน้าเริ่มลังเล
พวกเขาคิดว่าซูซางถูกจองจำโดยราชาปีศาจ เมื่อเห็นพวกเขาต้องดีใจและร้องขอความช่วยเหลือแน่นอน
แต่ตอนนี้บนใบหน้าเธอกลับไร้ซึ่งความดีใจที่ได้รอดพ้น กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก คล้ายเห็นเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่า
ฤๅษีชราผู้นำรีบก้าวขึ้นไป ลดเสียงพูดว่า “คุณหนูซูอย่ากลัว พวกเราได้รับอาณัติจากพี่ชายรองของคุณ ท่านซูหยาน ให้มาช่วยคุณออกไป”
ปลายนิ้วของซูซางหุบเข้าหากันเล็กน้อย
คิดไม่ถึงว่าเป็นพี่ชายรอง
นางรู้ว่าจะถูกพบความผิดปกติ แต่ไม่นึกว่าคนแรกที่พบคือพี่ชายรอง
สีหน้าซูซางแสดงความตื่นตระหนกพอเหมาะพอดี
“พี่ชายรองของข้าให้พวกท่านมา?”
“ใช่แล้ว” ฤๅษีชราว่า “คุณหนูซู ไม่ต้องกลัว พี่ชายรองของคุณได้เล่าเรื่องคร่าว ๆ ให้พวกเราฟังแล้ว ปีศาจตนนั้นแอบอ้างชื่อแห่งจักรพรรดิหยินาขังคุณไว้ที่นี่ ช่างกล้าบ้าระห่ำจริง ๆ วันนี้ต่อให้เราต้องสละชีพ ก็จะคุ้มครองคุณออกไปให้ได้”