บ่ายวันต่อมา
โจวฮุ่ยหลานพาซูซางมาที่ห้องรับแขกด้วยตัวเอง
เมื่อผลักประตูเข้าไป ข้างในก็มีสามีภรรยาคู่นึงนั่งอยู่แล้ว
หญิงสาวสวมชุดเดรสสีอ่อน ดวงตาคล้ายกับมีน้ำตาคลอ เหมือนรอมาเนิ่นนานแล้ว
วินาทีที่เห็นซูซางเดินเข้ามา
นางรีบลุกขึ้นยืนทันที
สายตาจับจ้องไปที่เด็กสาว ไม่ละไปไหนเป็นเวลานาน
วันนี้ซูซางสวมชุดกระโปรงที่ทางสถานสงเคราะห์แจกให้ ผมดำนุ่มมัดเป็นหางม้าสูง
นางยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่งดงามประณีต
สายตาของหญิงสาวอ่อนโยนลงทันที
"ซางซาง..."
เสียงของนางเหมือนจะสะอื้นเล็กน้อย
ซูซางชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขยับตัวไปหลบหลังโจวฮุ่ยหลานอย่างประหม่า ราวกับไม่ชินกับความอบอุ่นของคนแปลกหน้า
โจวฮุ่ยหลานตบไหล่นางเบาๆ
"ไม่ต้องกลัว"
"คุณป้าคนนี้เคยรู้จักแม่ของหนูมาก่อน"
ซูซางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแฝงไว้ซึ่งความระมัดระวัง
"จริงเหรอคะ?"
หญิงสาวรีบพยักหน้า
"จริงสิ"
"ป้ากับแม่ของหนูเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาก"
"แม่ยังเคยเอารูปหนูให้ป้าดูด้วย"
พอได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของซูซางก็สั่นไหวเล็กน้อย
"แม่..."
หญิงสาวย่อตัวลง พยายามทำให้น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งขึ้น
"แม่ของหนูเคยพูดถึงหนูบ่อยๆ"
"แม่บอกว่าหนูเป็นเด็กดีมาตั้งแต่เด็ก"
"แม่ยังบอกอีกว่าพอหนูโตขึ้น จะต้องกลายเป็นสาวน้อยที่สวยมากแน่ๆ"
ซูซางจ้องมองนางอย่างเหม่อลอย วงตาเริ่มแดงเรื่อขึ้นทีละน้อย
นางเหมือนพยายามกลั้นไว้สุดชีวิต เม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอในเบ้าตา แต่ก็ไม่ร่วงลงมาสักหยด
"แม่...พูดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ?"
หญิงสาวยื่นมือออกไป จับมือเล็กๆ ของนางเบาๆ
"จริงสิ"
"แม่ต้องรักหนูมากแน่ๆ"
ซูซางก้มหน้าลง มือนิ้วโดยไม่รู้ตัวกำชายกระโปรงเล็กน้อย
"แต่หนูลืมเสียงของแม่แล้ว"
ภายในห้องทำงานเงียบลง
โจวฮุ่ยหลานรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน
หญิงสาวก็วงตาแดงก่ำ ทนไม่ไหวจึงยื่นมือไปลูบหัวนางเบาๆ
"ต่อไปนี้ป้าจะดูแลหนูเอง"
"จะไม่ปล่อยให้หนูอยู่คนเดียว"
ซูซางเม้มริมฝีปาก แล้วพยักหน้าเบาๆ
"ขอบคุณค่ะป้า"
ต่อจากนั้น
ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอีกนาน เกี่ยวกับเรื่องของคุณแม่ของซูซาง
พวกเขาตอบได้อย่างไร้ที่ติ