ซูซางเลิกคิ้ว
พูดเหลวไหล
คนคนนี้ตั้งแต่เด็กก็แทบไม่เคยจับรางวัลได้เลยสักกี่ครั้ง
“ถ้าหาไม่เจอก็ไม่เป็นไร” เขาพูด “อย่างมากก็หาต่อไปตลอดเวลา”
“ถ้าหาไม่เจอในโลกนี้ ก็หาในโลกถัดไป”
“ถ้าสิบโลกยังหาไม่เจอ ก็ยี่สิบโลก”
“ถ้ายี่สิบโลกแล้วยังหาไม่เจอ……”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
“ก็หาต่อไป”
“ยังไงชาตินี้ นอกจากเจ้าแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษอีก”
ปลายนิ้วของซูซางค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
เธอมองภาพฉายนั้นอยู่นาน ไม่ขยับเลยสักนิด
เฮ่อโจวชิงพูดทิ้งท้ายว่า “เมื่อก่อนเจ้าเคยถามข้าว่าจะจัดการกับตระกูลเฮ่ออย่างไร”
“ข้าบอกว่าจะยกให้เจ้าทั้งหมด ไม่ได้พูดเล่น”
“ก่อนข้าจากไป ข้าจัดการมอบอำนาจเกี่ยวกับทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดในนามของข้าเรียบร้อยแล้ว”
“ถ้าข้ากลับมาไม่ได้……เจ้าก็เก็บไว้เถอะ”
“ส่วนพ่อข้า……”
“สุขภาพแข็งแรงดี ยังทำงานต่อได้อีกหลายร้อยปี”
ซูซาง “……”
ความซาบซึ้งใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพลันสลายไปครึ่งหนึ่ง
เธอก็รู้อยู่แล้ว
เฮ่อโจวชิงจริงจังได้ไม่ถึงนาที
ทว่าชายในภาพฉายกลับโน้มตัวเข้าหาเธออีกเล็กน้อย
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องตรงมาข้างหน้า
ครู่ต่อมา เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“ซูซาง”
“รอข้า”
ภาพฉายดับลง ห้องกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง
ซูซางนั่งอยู่ข้างเตียง นิ่งอยู่นานโดยไม่ขยับ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอก็หัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาทันใด
“เฮ่อโจวชิง”
“เจ้าควรรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”
เธอกำอุปกรณ์จัดเก็บไว้ในฝ่ามือ แววตาค่อย ๆ หม่นลึกลง
“ถ้าปล่อยให้ข้ารอนานเกินไป……ข้าจะโกรธนะ”
……
ขณะเดียวกัน ในโลกที่สิบเอ็ด