หลายวันต่อมา ที่คฤหาสน์สุดหรูแห่งหนึ่ง
ซูซางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หลับอย่าลึก
ฉินเซ่อตื่นตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว
แต่เขานั่งพิงหัวเตียงอยู่อย่างเงียบ ๆ มองดูคนในอ้อมกอด
เมื่อคืนซูซางโกรธเขา
เหตุผลง่ายมาก
เขากอดแน่นเกินไป
เธอว่าร้อน ตอนครึ่งหลับครึ่งตื่นผลักเขาสองครั้ง ปากเขารับคำอย่างดี
พอเธอหลับไป แขนเขาก็กลับมาพันรอบตัวเธอใหม่ ซ้ำยังแน่นกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ฉินเซ่อจ้องมองเธออยู่นาน ปลายนิ้วแตะหางตาของเธอเบา ๆ
ซูซางขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาหยุดทันที
ผ่านไปสองวินาที เธอไม่ได้ตื่น กลับขยับตัวเข้าหาเขาในอ้อมกอดโดยไม่รู้ตัว
แววตาของฉินเซ่ออ่อนลงทันที
เขาก้มลง จูบที่หน้าผากของเธอเบา ๆ
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียงก็สั่น
หึ่ง——
ความอ่อนโยนในแววตาฉินเซ่อจางหายไปทันที
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มลงมองซูซางโดยสัญชาตญาณ
เป็นอย่างที่คิด
คนในอ้อมกอดถูกรบกวนด้วยเสียง ขนตากระพริบเบา ๆ สองครั้ง
สีหน้าฉินเซ่อเย็นชาลงทันที
เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ เห็นผู้โทรเป็นสวีเหวินโจว ก็กดวางสายทันที
ยังไม่ถึงสามวินาที
สวีเหวินโจวก็โทรกลับมาอีกครั้ง
ฉินเซ่อรับสายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ลดเสียงต่ำมาก
"นายควรมีเรื่องด่วนจริง ๆ"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
สวีเหวินโจวฟังออกชัดเจนว่าเขาไม่พอใจ จึงไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง
"คุณผู้กำกับฉิน ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่งแล้ว"
"แล้วไง?"
"แล้วก็... โพสต์ประกาศตัวนักแสดงของ 'นักโทษแห่งรัตติกาล' ออกไปตอนเจ็ดโมงตรงเรียบร้อยแล้ว"