ประโยคนั้นหลุดออกมา
ซูซางเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัว ขนตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย
ฉินเซ่อเหลือบมองเฉินหราน
สายตานั้นบางเบามาก แต่กลับทำให้เฉินหรานรู้สึกหนาววาบไปทั้งหลัง
โชคดีที่ฉินเซ่อรีบเก็บสายตากลับมา มองซูซางอีกครั้ง
เขาพูดเสียงต่ำ: "งั้นถ่ายรูปด้วยกันไหม?"
ซูซางเงยหน้ามองเขา พยักหน้าเบา ๆ: "ได้ค่ะ"
เฉินหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถอยหลังไปสองก้าวอย่างตั้งใจ เพื่อหามุม
"คุณซู ยืนชิดผู้กำกับฉินอีกหน่อยได้ไหมครับ" เฉินหรานเตือน "ตรงนี้แสงดี"
ซูซางได้ยินก็ขยับเข้าไปใกล้ฉินเซ่ออีกนิด
ฉินเซ่อเอียงหน้ามองเธอ
ซูซางดูเหมือนไม่รู้ตัว แค่ยืนนิ่ง ๆ อยู่ข้างกายเขา มือทั้งสองข้างประสานกันห้อยลงข้างหน้า
เธอยืนไม่ใกล้ไม่ไกล
เก็บตัวอย่างมาก และสุภาพ
แต่ช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง กลับทำให้ฉินเซ่อรู้สึกขวางหูขวางตาเป็นพิเศษ
สีหน้าฉินเซ่อยังคงสงบ แต่จู่ ๆ ก็พูดขึ้น: "ตรงนี้แสงสะท้อน"
ซูซางเงยหน้า: "คะ?"
ฉินเซ่อมองเฉินหราน น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ: "เธอขยับไปทางซ้ายอีกนิด แสงจะดีกว่า"
ทางซ้ายของซูซาง ก็คือเขา
เฉินหรานนิ่งไปครึ่งวินาที จากนั้นก็รีบพยักหน้าทันที: "ใช่ครับ คุณซู ขยับเข้าไปใกล้ผู้กำกับฉินอีกหน่อย"
ซูซางดูเหมือนจะลังเลอยู่เล็กน้อย เม้มปากก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไป
ทันทีที่เธอขยับเข้ามาใกล้ ฉินเซ่อก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ
เป็นกลิ่นผ้าที่ซักตากแห้งนุ่ม ๆ
จางมาก
ปลายนิ้วของฉินเซ่อเกร็งขึ้นเล็กน้อย
เฉินหรานยกโทรศัพท์ขึ้น: "มองกล้อง"
ซูซางหันมามองกล้องทันที
ฉินเซ่อก็มองตามไปด้วย มุมปากยกขึ้นบางเบา
แชะ
ภาพถูกบันทึกไว้
ในภาพ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง คิ้วตาคมเข้ม แต่กลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก