ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
ฉินเซ่อนั่งอยู่บนโซฟา หน้าจอมือถือสว่างแล้วดับ ดับแล้วสว่าง
เขาคอยเปิดหน้าการสนทนาทุกช่วงเวลา
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉินเซ่อเปิดหน้าจออีกครั้ง
ไม่มีข้อความใหม่
แสงในดวงตาของเขาค่อยๆ จางลง
ทำไมเธอไม่ตอบ?
ไม่เห็น?
หรือไม่อยากตอบ?
หรือว่าเธอคิดว่าเขาล้ำเส้นเกินไป?
หรือว่าเธอมองเขาแค่ในฐานะไอดอล พอได้เพิ่มเพื่อนในโลกความเป็นจริงแล้ว เลยไม่รู้จะคุยยังไง?
หรืออีกทาง เธออาจจะไม่ได้ชอบเขามากขนาดนั้น
ฉินเซ่อยิ่งคิด สีหน้าก็ยิ่งหมองคล้ำ
เขาถึงกับคิดอยากให้เฉินหรานไปตรวจสอบว่ารถของตระกูลซูไปถึงไหนแล้ว
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา มือถือก็สั่นในที่สุด
ฉินเซ่อก้มหน้ามองแทบจะทันที
ซูซาง: [เพิ่งถึงบ้านค่ะ]
ซูซาง: [ขอโทษนะคะ เมื่อกี้บนรถง่วงนิดหน่อย เลยหลับตาไปสักพัก ไม่ได้ดูมือถือ]
ฉินเซ่อมองข้อความสองข้อความนั้น ความหม่นหมองที่อัดแน่นอยู่ในอกก็พลันสลายไป
เธอไม่ใช่ไม่ตอบ
เธอแค่ง่วง
มุมปากของฉินเซ่อขยับเล็กน้อย
ฉินเซ่อ: [ไม่เป็นไร]
ฉินเซ่อ: [วันนี้ข้างนอกหนาว กลับไปแล้วดื่มอะไรอุ่นๆ นะ]
ซูซาง: [อื้ม คุณป้าสั่งให้ห้องครัวต้มน้ำหวานไว้แล้วค่ะ]
ฉินเซ่อ: [ชอบของหวานเหรอ?]
ซูซาง: [ชอบนิดหน่อยค่ะ]
ฉินเซ่อมองประโยคนี้ สายตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ฉินเซ่อ: [งั้นครั้งหน้าให้เขาจัดของที่ไม่หวานมากนะ]
ซูซางรอไปไม่กี่วินาทีก็ตอบ
ซูซาง: [ครั้งหน้า?]
ฉินเซ่อจ้องสองคำนี้ หัวใจรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมาเล็กน้อย
เขาแทบจะนึกภาพสีหน้าของเธอตอนส่งข้อความนี้ออกมาได้
คงจะงุนงงนิดๆ แล้วก็เขินนิดหน่อย ดวงตาเบิกกว้างกลมใส
ฉินเซ่อ: [ถ้าเธอยังยินดีที่จะเจอฉันนะ]
อีกฝ่ายหยุดไปครู่หนึ่ง