เย่เฉินมองดวงตาสีแดงก่ำของนาง ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขากดไว้ในใจก็ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
นับตั้งแต่เขาบำเพ็ญเพียรในวิถีไร้หัวใจ จิตใจของเขากว่าร้อยปีไม่เคยสั่นไหว
เหตุใดวันนี้ กลับปั่นป่วนเพราะมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
...ไม่ควรเป็นเช่นนี้
เย่เฉินหลับตาลง จิตวิญญาณสำรวจร่างเด็กสาว
ไม่มีคลื่นพลังวิญญาณ ไม่มีร่างกายพิเศษ
เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
สายตาของเย่เฉินหยุดอยู่ที่ศพสองร่างที่อยู่ข้างกายซูซาง
"พวกเขาคือพ่อแม่ของเจ้า?"
ซูซางพยักหน้าเบา ๆ
"ใช่"
นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของนางค่อย ๆ กำแน่นขึ้น จับชายเสื้อที่เปื้อนเลือดไว้
"ท่านพ่อกับท่านแม่พาหนูหนีมา... ต่อมา... ต่อมาพวกท่านก็ตาย"
เสียงของเด็กสาวเบาลงเรื่อย ๆ น้ำตาในดวงตาหยดลงมาพร้อมกัน
เย่เฉินมองนาง เงียบไปครู่หนึ่ง
ในที่สุดเขาก็พูดเพียงประโยคเดียว: "ผู้อยู่เบื้องหลังจะต้องชดใช้"
ขนตาของซูซางสั่นไหวเบา ๆ ตอบรับเสียงแผ่วเบา
"ค่ะ"
เย่เฉินมองคราบเลือดบนตัวนาง ยกมือขึ้นผนึกวิชา
สายลมอ่อนโยนเกิดขึ้นกลางอากาศ พัดวนรอบตัวซูซางหนึ่งรอบ
เพียงชั่วครู่ ใบหน้าที่ถูกคราบเลือดบดบังของเด็กสาวก็เผยให้เห็นอย่างชัดเจน
สายตาของเย่เฉินหยุดนิ่งอีกครั้ง
ซูซางมีรูปร่างหน้าตาที่ดูอ่อนโยน ผมดำยาวสลวยปล่อยสยายอยู่ด้านหลัง ปลายผมยาวจรดเอว
ใบหน้าเล็กเรียว ผิวขาวเนียนละเอียด ตอนนี้คงเพราะตกใจกลัว ใบหน้าจึงซีดเผือดเล็กน้อย
เย่เฉินมองนาง ความรู้สึกไม่สบายตัวแปลก ๆ ในอกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เขาหลับตาลง พอเปิดออกอีกครั้ง แววตาก็กลับมาสงบนิ่งเย็นชาดังเดิม
"เจ้าชื่ออะไร?"
"ซูซาง"
"อายุเท่าไร?"
เด็กสาวตอบเสียงเบา: "สิบแปดปี"
เย่เฉินไม่ได้ถามต่อ เพียงเงยหน้ามองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
กลิ่นอายของปีศาจโลหิตห่างออกไปเรื่อย ๆ
เขาอยู่ที่นี่นานเกินไปไม่ได้
แต่การปล่อยให้มนุษย์ธรรมดาที่เพิ่งสูญเสียคนในครอบครัวอยู่ที่นี่ตามลำพัง ก็ไม่ใช่นิสัยของเขาเช่นกัน
"ซูซาง"
"เจ้าค่ะ"
นางเงยหน้าขึ้น
เย่เฉินสบเข้ากับดวงตาที่กระจ่างใสคู่นั้น น้ำเสียงชะงักไปเล็กน้อย
"ข้าให้ทางเลือกเจ้าสองทาง"
ซูซางเงยหน้ามองเขาอย่างจริงจัง