เมื่อซูซางลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีหม่นมืด
เธอลุกขึ้นนั่ง สำรวจรอบตัว
กระทั่งเห็นอาคารที่มีเอกลักษณ์หลังหนึ่ง คิ้วก็ขมวดขึ้นทันที
เธอเคยมาที่นี่
นี่คือปราสาทส่วนตัวในครอบครองของเฮ่อโจวชิง
ปราสาทหลังนี้มีพื้นที่กว้างใหญ่เกินเหตุ
ได้ยินว่าเขาซื้อมาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ตระกูลหนึ่งตอนอายุสิบแปด
ซูซางเคยเหน็บแนมเขา
อายุยังน้อยแท้ ๆ มาอยู่ปราสาทอะไร คนไม่รู้คงคิดว่าเขาเตรียมเลี้ยงแวมไพร์ไว้ข้างใน
ตอนนั้นเฮ่อโจวชิงตอบเธอว่า
“งั้นฉันจับเธอไปเลี้ยงไว้ข้างในก็แล้วกัน”
เธอคิดแค่ว่าเขากำเริบอีกแล้ว
ตอนนี้ดูแล้ว
คนคนนี้กลับทำได้จริง ๆ
ซูซางโกรธจนหัวเราะออกมา ก่อนจะเดินไปทางประตูใหญ่
เธอเพิ่งเดินไปถึงประตู ประตูก็เปิดออกเอง
เฮ่อโจวชิงยืนอยู่ด้านนอก
ทั้งสองสบตากัน
ไม่มีใครพูดอะไร
วันนี้เฮ่อโจวชิงแต่งตัวเรียบง่าย ดูไม่ต่างจากปกติเท่าไร
มีเพียงรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาที่เผยให้เห็นว่าเขาคงนอนไม่หลับมานานแล้ว
ซูซางมองเขาแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “คุณชายใหญ่ตระกูลเฮ่อ กล้าขึ้นเยอะนะ ถึงกับกล้าลักพาตัวฉันแล้วหรือ?”
เฮ่อโจวชิงหลุบตาลง น้ำเสียงสงบนิ่ง “เปล่า ฉันแค่อยากเชิญเธอมาพักสักสองสามวัน”
ซูซางแทบหลุดหัวเราะ
“เฮ่อโจวชิง”
“บ้านนายเชิญแขกด้วยการทำให้สลบกลางทางแล้วพากลับมาหรือ?”
“ถ้าเชิญเธอตามปกติ เธอจะมาหรือ?”
“ไม่”
“นั่นไงล่ะ”
“...”
ซูซางจ้องเขา มองท่าทางที่ดูมีเหตุผลเต็มที่ของเขา