ลู่หรานยืนอยู่หน้าลูกกอล์ฟ
เขาบอกตามตรงว่าไม่เป็นจริง ๆ
ถึงจะจัดท่าตามที่ตวนเฮิงสอนไว้ แต่อาการเก้ๆ กังๆ ก็เลี่ยงไม่ได้
วงสวิงครั้งแรก ไม้กอล์ฟเฉี่ยวพื้นหญ้า ลูกสีขาวกลิ้งออกไปแค่ไม่กี่ก้าว
ซูเมี่ยนทนไม่ไหวหลุด "ฮึ" ออกมา แล้วก็รีบกลั้นไว้
"ไม่เป็นไร ๆ คนแรกครั้งแรกก็แบบนี้แหละ"
ตวนเฮิงยิ้มอย่างอบอุ่นเหมือนเดิม
"ถือว่าใช้ได้แล้วล่ะ คุณลู่ยังไงก็ไม่ได้โตมากับวงการนี้ จะไม่คุ้นก็เป็นเรื่องธรรมดา"
ลู่หรานมองลูกกอล์ฟที่กลิ้งไปได้ไม่ไกลแถว ๆ นั้น สีหน้าเหมือนจะเขินนิด ๆ
"ให้คุณตวนขำไปแล้ว"
ตวนเฮิงน้ำเสียงอบอุ่นเอาใจใส่ "ไม่เป็นไร ทุกคนก็มีจุดที่ถนัดของตัวเอง คุณลู่มีพรสวรรค์ด้านอีสปอร์ต จะไปแปลว่าต้องทำได้หมดมันก็ไม่ได้"
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนปลอบใจ แต่กลับแฝงเส้นแบ่งที่ชัดเจน
วงการอีสปอร์ตของคุณก็คือวงการของคุณ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ
ลู่หรานหลับตาลงแล้วยิ้ม
"คุณตวนพูดถูก มนุษย์เราไม่ควรโลภมาก อยากได้ไปหมดทุกอย่าง"
แววตาตวนเฮิงเย็นลง
ลู่หรานเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าไร้เดียงสา
"อย่างเช่นกอล์ฟอะไรแบบนี้ ไม่เป็นก็คือไม่เป็น ไม่เห็นต้องแสร้งทำเป็นสนิทเลย ยังไงก็ไม่ใช่ของของเรา ฝืนไปก็ไร้ความหมาย"
อากาศเงียบลงชั่วขณะ
ตวนเฮิงฟังออก
รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจางลงในที่สุด แต่ก็ยังรักษามารยาทไว้ได้
"คุณลู่จัดว่าเป็นคนใจกว้าง"
ลู่หรานพูดเสียงเบา "จะใจกว้างอะไรได้ล่ะ แค่รู้ว่าพอเคยล้มครั้งหนึ่งแล้ว ก็ต้องรู้ว่าบางอย่างต้องชนะกลับมาด้วยตัวเอง จะยืนให้ใกล้ จะมาให้เร็ว มันก็ไม่เห็นได้ผลเสมอไป"