......
วันที่เจ็ด ร่างของซูซางหายดีแล้ว
หลังจากหมอหลวงตรวจชีพจรแล้ว ก็รายงานต่อเซียวจิ่งชวนอย่างนอบน้อม
"ฝ่าบาท ชีพจรของซูบรรณาธิการกลับเป็นปกติแล้ว อาการลมหนาวไม่มีอันตรายแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
เซียวจิ่งชวนนั่งอยู่ข้างเตียง สายตาครุ่นคิดเล็กน้อย
"ไม่มีอันตราย?"
หมอหลวงตอบ: "ใช่พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ต้องดูแลร่างกายอย่างดีต่อไป อย่าให้ต้องลมหนาวหรือเหนื่อยเกินไปอีก"
เซียวจิ่งชวนมองซูซางบนเตียง
นางยังหลับตาอยู่ ใบหน้าซีดเผือด ราวกับยังป่วยหนัก
แต่เซียวจิ่งชวนมองลมหายใจที่สม่ำเสมอของนาง ก็พลันเข้าใจบางอย่าง
เขาโบกมือ
"ถอยไปทั้งหมด"
หมอหลวงทั้งหลายรีบถอยออกไปทันที
จ้าวเต๋อลังเลครู่หนึ่ง ก็พานางกำนัลและขันทีถอยออกไป ปิดประตูห้องเบาๆ
ในเรือนอุ่นเหลือเพียงสองคน
เซียวจิ่งชวนนั่งอยู่ข้างเตียง มองซูซางนิ่งๆ
"จะแกล้งหลับไปถึงเมื่อไหร่?"
ขนตาของคนบนเตียงกระพือเบาๆ
ครู่หนึ่ง ซูซางก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ในดวงตานางไม่มีความมึนงงของคนเพิ่งตื่น มีเพียงความสงบนิ่งหลังถูกจับได้
เซียวจิ่งชวนมองนาง จู่ๆ ก็ยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงก้นบึ้งของดวงตาเลย
"หายดีแล้ว ยังนอนไม่ยอมตื่นอีก ซูซาง เจ้ากล้าหลอกข้าจริงๆ"
ซูซางลุกขึ้นนั่ง หลับตาลงพูด: "กระหม่อมไม่กล้าหลอกฝ่าบาท"
"ไม่กล้าอีกแล้ว"
เซียวจิ่งชวนโน้มตัวเข้าใกล้นาง
"เจ้าโกหกเรื่องสัญญาหมั้น โกหกเรื่องอดีต ตอนนี้หายดีแล้วยังโกหกว่ายังไม่ตื่นอีก ซูซาง เจ้ายังมีอะไรที่ไม่กล้าอีก?"
สีหน้าซูซางซีดลงเล็กน้อย แต่ยังคงสงบ
"กระหม่อมเพียงอยากปกป้องตัวเอง"
"ปกป้องตัวเอง?" สายตาเซียวจิ่งชวนเย็นเยียบ "ข้าเคยทำร้ายเจ้าที่ไหน?"
ซูซางเงยหน้ามองเขา
"ฝ่าบาทไม่ได้ทำร้ายกระหม่อม" เสียงนางเบามาก "แต่ฝ่าบาทไม่ควรเพราะความต้องการส่วนตัว มาทำลายจารีตประเพณี"
เซียวจิ่งชวนโน้มตัวลง มือหนึ่งยันอยู่ข้างตัวนาง
"ข้าก็จะทำตามความต้องการส่วนตัว แล้วอย่างไร?"
ซูซางเงยหน้าขึ้น ในที่สุดก็มีสีหน้าน้อยใจออกมาเล็กน้อย
"ฝ่าบาท ไยต้องทำแบบนี้?"
เซียวจิ่งชวนมองนาง ความมืดมนในดวงตาค่อยๆ แผ่กระจาย
"ข้าก็อยากถามเจ้าว่า ไยต้องทำแบบนี้?"