ซูเฉิงอี้เหลือบมองซูซาง
ใบท้ายังคงซีดเผือด
แต่การยกขึ้นลงของหน้าอกชัดเจนกว่าเมื่อครู่ไม่น้อย
ยาต่ออายุและยาบำรุงร่างกายเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
เขารู้ดีว่า นางตายไม่ลงในตอนนี้แน่
แต่ความคิดที่ว่าต้องละสายตาจากนางไปชั่วครู่ ก็ทำให้ความหงุดหงิดรุนแรงผุดขึ้นในใจ
ความรู้สึกนั้นมาโดยไม่มีเหตุผล
ราวกับของที่เฝ้ามานานเพิ่งได้กลับคืนมา ใครก็ตามที่คิดจะให้เขาปล่อยมือ ย่อมทำให้เขาเกิดความคิดฆ่าขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
แม้คนคนนั้นจะเป็นจักรพรรดิหยง
ซูเฉิงอี้กดความมืดหม่นวูบหนึ่งลงในแววตา
"เสด็จพ่อ"
"ยาสองเม็ดนี้มีฤทธิ์พิเศษ หลังทานอาจมีปฏิกิริยาขับความเย็นและออกเหงื่อ"
"ลูกขออยู่เฝ้าดูอาการของพี่สาวที่นี่"
"หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน จะได้จัดการได้ทันท่วงที"
ถ้อยคำนี้สมเหตุสมผล
จักรพรรดิหยงจ้องเขา สุดท้ายก็ไม่ไล่ใครอีก
"เจ้าควรสวดขอให้ซางเอ๋อร์ไม่มีอะไรผิดปกติอีก"
"มิเช่นนั้น ข้าจะไม่ละเว้นเจ้าเด็ดขาด"
ซูเฉิงอี้เอ่ยเรียบ ๆ "นางจะไม่มีอะไร"
ครึ่งชั่วยามต่อมา ร่างกายของซูซางเริ่มออกเหงื่อ
หน้าผากที่เคยร้อนผ่าว ค่อย ๆ ลดอุณหภูมิลงทีละน้อย
หัวหน้าหมอหลวงตรวจชีพจรทุก ๆ หนึ่งถ้วยชา
ตอนแรก สีหน้ายังคงเคร่งเครียด
ภายหลัง ความยินดีในดวงตาปิดไว้ไม่อยู่แล้ว
"ไข้ลดแล้ว"
"ฝ่าบาท ไข้ขององค์หญิงฉางกงจู่ลดลงแล้ว!"
"ชีพจรก็แข็งแรงขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก"
"แม้ยังอ่อนแอ แต่นับว่าพ้นขีดอันตรายถึงชีวิตแล้วชั่วคราว"
ร่างกายที่ตึงเครียดมาสามวันของจักรพรรดิหยงผ่อนคลายลงในที่สุด
ขอบตาของเขาแดงก่ำขึ้น
"ดี"
"ดี..."
เขากุมมือซูซางไว้ พูดซ้ำสองครั้งเสียงเบา