ประโยคนั้นหลุดออกมา อากาศในห้องพลันเงียบกริบ
ตวนเฮิงสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย
ซูซางเงยหน้าจากเอกสารในที่สุด
ซูเมี่ยนถูกสายตานั้นมองจนขนลุก แต่คำพูดหลุดออกไปแล้ว จะดึงกลับก็ไม่ได้
เขาฝืนทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาแล้วพูดต่อ "เรื่องก่อนหน้านั้น ผมเห็นมาหมด ใครเข้ามาใกล้พี่สาว คุณก็ต้องหยั่งเชิงไปที กระแนะกระแหนไปที ผมแต่ก่อนไม่คิดว่าอะไร คนพวกนั้นบางคนก็ไม่ได้ดีกับพี่สาวจริง ๆ คุณระวังไว้ก็ถูกแล้ว"
น้ำเสียงตวนเฮิงทุ้มลงเล็กน้อย "อาเมี่ยน"
แต่ซูเมี่ยนไม่หยุด
"แต่ลู่หรานไม่เหมือนคนพวกนั้น"
เขาชำเลืองมองลู่หราน น้ำเสียงยิ่งแน่วแน่ "เขาเป็นพี่น้องของผม เป็นคนที่ผมพามาคุยโปรเจกต์อย่างจริงจัง วันนี้เขาพึ่งเจอพี่สาวครั้งแรก ยังพูดไม่ทันกี่คำ คุณกลับพูดจาเป็นนัย ๆ แบบนั้น มันเกินไปไหม?"
รอยยิ้มบนใบหน้าตวนเฮิงจางหายไปจนหมดสิ้น
ซูเมี่ยนเองก็เริ่มหัวร้อน เลยพูดให้จบในคราวเดียว "อีกอย่าง พี่ตวน คุณชอบพี่สาวผมเป็นเรื่องของคุณ แต่ตอนนี้คุณยังไม่ใช่พี่เขยผมเลยนะ ต่อให้คุณเป็นพี่เขยผมจริง ๆ ก็ไม่ควรมาว่าการที่ผมคบเพื่อนใครสักคนหน่อยมั้ง?"
เขาหยุดไปครึ่งวินาที แล้วเสริมอีกหนึ่งหมัด "ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คุณยังไม่ติดอันดับผู้สมัครด้วยซ้ำ"
ตวนเฮิง: "..."
ลู่หรานก้มหน้า รอยยิ้มที่วาบผ่านแววตานั้นแทบเก็บไม่อยู่
แต่เขากดมันลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยเสียงเบา "อาเมี่ยน อย่าพูดแบบนั้น คุณตวนเขาก็เป็นห่วงคุณ"
น้ำเสียงเขาต่ำลงเล็กน้อย ราวกับกำลังเข้าข้างตวนเฮิง
แต่ซูเมี่ยนฟังแล้วยิ่งรู้สึกผิด