……
ในลานบ้านครึกครื้นมาก
เด็กหลายสิบคนยืนเรียงกันเป็นแถว
ทุกคนพยายามยืนตัวตรงสุดๆ เพื่อหวังให้ตัวเองถูกมองเห็น
สามีภรรยาคู่นั้นยืนอยู่ข้างๆ โจวฮุ่ยหลาน
บนใบหน้าของหญิงสาวมีรอยยิ้มอ่อนโยน คอยก้มหน้าคุยกับสามีข้างกายเป็นระยะ
ฝ่ายชายก็ใจดีไม่แพ้กัน สายตาค่อยๆ มองไปที่ใบหน้าเด็กๆ ทีละคน
หลินจี้ยืนอยู่แถวหลังสุด
ไม่มีใครคิดว่าเขาจะถูกเลือก
เขาอายุสิบหกแล้ว
อายุมากเกินไป
นิสัยก็หม่นหมองและเก็บตัว
ไม่มีใครจะรับเลี้ยงเขา
และเขาเองก็ไม่เคยแยแสมาก่อน
แต่ในวันนี้ เขายืนอยู่ตรงนั้น สายตากลับเย็นชากว่าที่เคยเป็นมา
เพราะเขาเห็นซูซาง
เธอถูกเหมียวเหมียวจูงมือออกมา
ชายกระโปรงสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวเบาๆ โบว์บนหางม้าคู่เรืองรองใต้แสงอาทิตย์ นุ่มนวลเป็นพิเศษ
เธอก้มหน้า ดูเหมือนตื่นเต้นเล็กน้อย
น่ารักจนอยากเอาเธอซ่อนไว้
สายตาของหลินจี้ค่อยๆ ทอดลงบนตัวเธอทีละน้อย
โลภมาก กดดัน ครอบครอง เกินควบคุม
เด็กๆ รอบข้างทั้งหมดกำลังมองคู่สามีภรรยานั้น
มีเพียงเขาที่มองซูซาง
เขารู้ว่าเธอจะถูกเลือก
ตั้งแต่วันแรกที่เธอมาถึงสถานสงเคราะห์ เขาก็รู้แล้ว
เธอสวยเกินไป น่ารักเกินไป ทำให้คนรู้สึกสงสารง่ายเกินไป
เด็กแบบนี้ จะไม่มีคนต้องการได้ยังไง?
แต่การรู้เป็นเรื่องหนึ่ง
การเห็นกับตาว่ามีคนจะพาเธอไปเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
มือของหลินจี้ที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ กำแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
สายตาของหญิงสาวหยุดอยู่ที่ซูซางอย่างรวดเร็ว
นางชะงักไปเล็กน้อยอย่างชัดเจน จากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย
“เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนนั้น……”
โจวฮุ่ยหลานมองตามสายตาของนาง
เป็นซูซางจริงๆ ด้วย
โจวฮุ่ยหลานยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยน:
“เธอชื่อซูซางค่ะ”
“เพิ่มมาอยู่ได้ไม่นาน”
“เป็นเด็กที่เชื่อฟังมาก”