เขากดริมฝีปากลงเล็กน้อย แววตายิ่งมืดหม่นลงเรื่อยๆ
ไม่นาน ซูซางก็ถูกกลุ่มคนห้อมล้อมเดินไปยังตึกหอพัก
หลินจี้ยืนอยู่ตรงนั้น มองเงาร่างสีแอพริคอตจางหายไปที่หัวบันได
ทันใดนั้น เด็กตัวสูงคนหนึ่งก็วิ่งผ่านมา ชนเข้ากับไหล่ของเขาโดยไม่ตั้งใจ
เด็กคนนั้นพึมพำเบาๆ
"ยืนอยู่ตรงนี้ทำไมกัน ทำเอาตกใจแทบแย่"
จนกระทั่งเด็กคนนั้นเห็นใบหน้าของเขาชัดๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที
เสียงของเขาสั่นเครือ "ขอโทษครับ! ขอโทษครับ!"
หลินจี้จ้องด้วยสายตาเย็นชืด "ไปให้พ้น"
เด็กคนนั้นรีบวิ่งหนีไปทันที
หลินจี้ยืนอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้ามองหน้าต่างห้องพักชั้นสองแล้วก็จากไป
...
หอพักหญิงอยู่ลึกสุดของชั้นสอง
ห้องไม่ใหญ่ มีเตียงสองชั้นสี่ชุด
ปลอกหมอนผ้าปูที่นอนซักจนซีดเผือด แต่ก็ยังถือว่าสะอาด
ริมผนังมีตู้เหล็กเรียงเป็นแถว แต่ละบานประตูติดสติกเกอร์สีต่างกันเพื่อบอกว่าเป็นของใคร
เหมียวเหมียวลากซูซางเข้าไป แนะนำอย่างตื่นเต้น
"ที่นี่คือที่ที่เราอยู่กัน"
"ฉันนอนเตียงล่างเตียงนี้"
"เธอน่าจะนอนตรงนั้น"
เธอชี้ไปที่เตียงล่างเตียงหนึ่งใกล้หน้าต่าง
"ตำแหน่งนั้นว่างมานานแล้ว"
"พี่สาวที่เคยนอนตรงนั้นถูกอุปการะไปแล้ว"
พอพูดถึงคำว่า "ถูกอุปการะ" เด็กผู้หญิงอีกสองคนในห้องก็หันมามองซูซาง
สายตาของพวกเธอแฝงไปด้วยความอิจฉาและความซับซ้อนที่บรรยายไม่ถูก