ภายในพระที่นั่งเงียบสงบลง
ซูเฉิงอี้ก้มหน้ามองสมุดที่ถูกผลักกลับมา
เขาย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ดี
ม่านฟ้ามอบชื่อเสียงที่ไม่มีใครเทียบได้ให้แก่เขา และกลายเป็นภูเขาสูงสุดที่ยากจะปีนข้ามบนเส้นทางขึ้นสู่บัลลังก์ของซูซาง
ตราบใดที่ผู้คนใต้หล้ายังเชื่อว่าเขาคือมนุษย์ราชาที่ถูกกำหนดโดยโชคชะตา ไม่ว่าซูซางจะทำดีแค่ไหน ก็ยังมีคนที่คิดว่าเธอกำลังแย่งชิงอาณาจักรของเขาไป
แต่เมื่อเขาเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา ย่อมมีทางออกอยู่แล้ว
“เช่นนั้นก็บอกความจริงแก่ผู้คนใต้หล้า”
ซูซางตะลึงเล็กน้อย
“ความจริงอะไร?”
ซูเฉิงอี้จ้องมองนาง น้ำเสียงสงบนิ่ง
“บอกพวกเขาว่า กระหม่อมมิใช่สายเลือดราชวงศ์”
ในพระที่นั่งเงียบลงทันใด
เสียงถ่านในกระถางไฟที่อยู่ไกลออกไป กลับดังชัดเจนผิดปกติ
ขนตาของซูซางสั่นไหวเล็กน้อย
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
ซูเฉิงอี้กล่าว “กระหม่อมบอกว่า เนื่องจากผู้คนใต้หล้าต่างเชื่อว่ากระหม่อมจะกลายเป็นมนุษย์ราชาแห่งหมื่นยุค กระหม่อมจึงจะบอกพวกเขาด้วยตนเองว่า กระหม่อมเป็นเพียงเด็กนอกคอกที่ถูกนำมาสวมรอยเป็นองค์ชายส่งเข้าวัง”
“บนตัวกระหม่อมไม่มีสายเลือดราชวงศ์ ยิ่งไม่มีความชอบธรรมในการสืบทอดอาณาจักรหยง”
“เช่นนั้น พี่หญิงก็จะเป็นสายเลือดที่ถูกต้องเพียงหนึ่งเดียวของเสด็จพ่อ”
“กระหม่อมเต็มใจยอมรับพี่หญิงเป็นเจ้านาย ความดีความชอบในม่านฟ้า ก็ย่อมกลายเป็นความดีความชอบที่กระหม่อมช่วยเหลือพี่หญิงทำให้สำเร็จได้”
“แม้ผู้คนใต้หล้าจะไม่พอใจ ก็ทำได้เพียงยอมรับว่าพี่หญิงคือองค์รัชทายาทที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม”