ห้องทดลองใต้ดินของบริษัทโวตตั้งอยู่ในเขตตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก
รถเข็นโลหะเคลื่อนตัวไปบนพื้นอย่างช้าๆ พนักงานหลายคนที่สวมชุดป้องกันสีขาวกำลังก้มหน้ากวาดเศษเถ้าถ่านที่อยู่ใกล้แท่นทดลอง
บางคนถือพลั่วตักเศษซากสีดำชิ้นเล็กๆ ลงในถุงซีลหนา ท่าทางคล่องแคล่วราวกับกำลังจัดการขยะ
เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้
ในขณะนั้นเอง ลิฟต์ก็ส่งเสียงดังติ๊ง ประตูโลหะหนาหนักค่อยๆ เปิดออก
เด็กสาวผมดำร่างเล็กคนหนึ่งเดินตามบาร์บาร่าออกมา
เด็กสาวดูอายุแค่สิบสามหรือสิบสี่ปี สวมชุดวิจัยสีขาวที่ดูไม่เข้ารูปกับตัวเลย แขนเสื้อถูกม้วนขึ้นหลายรอบ ที่คอยังห้อยป้ายพนักงานอยู่ด้วย เขียนชื่อของเธอว่า ไอลีน
บาร์บาร่าสวมรองเท้าส้นสูง ก้าวเดินไปข้างหน้าพลางเปิดเอกสารอ่านไปด้วย น้ำเสียงเรียบเฉยมาก แต่ปนคำขู่ไว้เล็กน้อย
"ถึงแล้ว ที่นี่ตั้งแต่ต่อเป็นต้นไปคือนายของเธอ"
"กฎของห้องทดลองทั้งหมดอยู่ในคู่มือ ห้ามเข้าใกล้โซนสารเคมีเด็ดขาด ห้ามบันทึกข้อมูลการทดลองเป็นการส่วนตัว ห้ามเปิดเผยเนื้อหาการทดลองใดๆ ออกไปข้างนอก"
"ถ้าฝ่าฝืนกฎ...เธอจะหายไป เข้าใจไหม?"
ไอลีนพยักหน้า
"เข้าใจแล้ว"
บาร์บาร่ามองเธอแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะพอใจกับความเงียบของเธอ
"ดีมาก"
พูดจบ เธอก็เดินจากไอลีนไป หยุดอยู่ใกล้พนักงานที่กำลังเก็บขี้เถ้า
"ตัวนี้ก็ล้มเหลวอีกเหรอ?"
นักวิจัยคนหนึ่งถอดหน้ากากออก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
"ครับ มันทนความร้อนห้าร้อยองศาไม่ไหว อวัยวะทั้งหมดตายสนิทภายในสิบห้าวินาที"
"เลขรหัสล่ะ?"
"B-17"
บาร์บาร่ากาขีดฆ่ามันทิ้งในเอกสารอย่างไม่ใส่ใจ
"กำจัดให้เร็วที่สุด ตัวอย่างทดลองตัวต่อไปกำลังจะถูกส่งมาถึงแล้ว"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
"ชื่อ...จอห์น"
......
"จอห์น?"
ไอลีนยืนนิ่งอยู่กับที่ รูม่านตาหดเล็กน้อย
เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงชื่อนั้นจากส่วนลึกของความทรงจำ ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็จำได้ในที่สุด
"ตอนที่โฮมแลนเดอร์กลับมาที่ห้องทดลองเพื่อแก้แค้น คนอื่นๆ ในนั้นเรียกเขาอยู่ว่าอะไรนะ...ดูท่าจะเป็นจอห์นนี่แหละ"
ลมหายใจของไอลีนหยุดชะงักไปชั่วขณะ
เธอเงยหน้ามองประตูกั้นห้องขนาดใหญ่ที่อยู่สุดทางเดิน ความคิดในหัวแล่นไปอย่างบ้าคลั่ง
"หมายความว่า ณ เวลานี้ โฮมแลนเดอร์ยังเป็นแค่หนูทดลองแรกเริ่มเท่านั้นเหรอ?"
"ดูท่าจะทันเวลา"
ไอลีนจมอยู่ในความคิดครู่หนึ่ง เริ่มนึกย้อนความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน
ไม่ผิด เธอไม่ใช่คนของโลกนี้ตั้งแต่แรก พูดให้ถูกคือ เธอไม่เคยมีเพศแบบนี้ด้วยซ้ำ
ชาติที่แล้วของเธอ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ คนหนึ่งที่นอนดูซีรีส์ทั้งคืน
คืนนั้น เขากำลังนอนขดอยู่ในห้องเช่า ดูสองตอนสุดท้ายของซีซั่นที่ห้าของเรื่อง เดอะบอยส์
ตั้งใจว่าจะอดหลับอดนอนดูตอนจบให้จบ แต่ยิ่งดูความดันโลหิตยิ่งสูง
ตัวละครถูกเขียนพัง พล็อตเรื่องแล่นไปตามอำเภอใจ พลังตัวละครโดนตัดอัธยาศัย ตรรกะในเรื่องแตกสลายราวกับถูกเลเซอร์ความร้อนของโฮมแลนเดอร์ยิงใส่
เขาเลยนอนบนเตียงคุ้ยโทรศัพท์พิมพ์บ่นว่ากันไปพลางๆ ตามที่อ่าน
"นักเขียนบทกินขี้มากเกินไปรึไงถึงได้เขียนเรื่องห่วยๆ แบบนี้ออกมา?"
"ไม่สู้ให้โฮมแลนเดอร์ทำลายโลกทั้งใบไปเลยดีกว่า!"
ผลคือค่ำคืนนั้นบ่นไปได้ครึ่งทาง สายตาส่อปิดลง จบสงบอย่างสงบสุข
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ไอลีนพบว่าตัวเองถูกฝังอยู่ในดิน
เป็นดินจริงๆ รอบข้างมืดสนิท ปากเต็มไปด้วยโคลน
ตอนนั้นเธอคิดเกือบว่าตัวเองถูกฝังทั้งเป็น พยายามขุดออกมาอย่างสุดชีวิต สุดท้ายก็ปีนออกมาจากดินได้อย่างหวุดหวิด
แล้วเธอก็เห็นภาพฝันร้ายแบบนั้น
ฐานทัพร้าง ลวดหนามขึ้นสนิม มีทั้งกระดูกคนและกระดูกสัตว์
อากาศเงียบจนน่ากลัว ไอลีนขาอ่อนแทบยืนไม่ไหวทันที
โชคดีที่ศพพวกนั้นกลายเป็นกระดูกไปนานแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงคิดว่าตัวเองจะต้องช็อกตายคาที่อีกครั้งแน่ๆ
เธอแทบจะคลานกลิ้งหนีออกจากที่นั่น
ระหว่างหนีตาย เธอค้นพบปัญหาที่น่าสยองยิ่งกว่านั้นอีก
"เดี๋ยวนะ..."
"ทำไมขาฉันสั้นขนาดนี้?"
"มือก็เล็กลง แล้วก็ขาวขึ้นด้วย?"
เธอก้มลงมองหน้าอกตัวเอง นิ่งเงียบไปสองวินาที
"...โอเค ไม่มีทรัพย์สมบัติ ก็ยังดี"
"แต่แล้วทำไมฉันถึงกลายเป็นผู้หญิงได้ล่ะเนี่ย?!"
วินาทีนั้น ไอลีนรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเธอตายลงอีกครั้ง
แต่สุดท้ายสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดก็ชนะความพังพินาศ เอาตัวรอดให้ได้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน
ช่วงเวลาต่อมา ไอลีนค่อยๆ เรียนรู้สถานการณ์ต่างๆ ได้
เธอเข้าย่านตัวเมือง ทำตัวเองให้สกปรกมอมแมม เรียนรู้การปลอมแปลงตัวตน และเริ่มรับข้อมูลข่าวสารของโลกนี้
จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอเห็นหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งที่หน้าร้านสะดวกซื้อ
ด้านบนเขียนประมาณว่า ซูเปอร์ฮีโร่คนหนึ่งของบริษัทโวตสามารถสกัดกั้นการก่อการร้ายได้สำเร็จ
ตอนที่เห็นคำว่าโวต ไอลีนทั้งตัวแข็งทื่อ
เธอจ้องหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นอยู่เป็นเวลาสิบกว่าวินาที แล้วค่อยๆ ยกมือขึ้นปิดหน้า
"แย่แล้ว...แย่แล้ว แย่แล้ว..."
"นี่มันโลกของเรื่องเดอะบอยส์ไม่ใช่เหรอ?"
สถานที่ที่ซูเปอร์ฮีโร่เต็มท้องฟ้า นายทุนใช้ชีวิตคนเป็นวัสดุสิ้นเปลือง คนธรรมดาตายแล้วไม่แม้แต่จะได้ขึ้นข่าวด้วยซ้ำ
ไอลีนตอนนั้นเกือบจะหาหลุมแล้วกลับไปฝังตัวเองใหม่
แล้วเธอก็นึกถึงฐานทัพร้างที่ตื่นขึ้นมาตอนแรก
พอคิดให้ละเอียด เธอก็ตระหนักได้ว่า ที่นั่นดูคล้ายกับฐานทัพทหารร้างที่โวตใช้วิจัยคอมปาวด์ไฟว์รุ่นแรกในช่วงหลังของเนื้อเรื่องมาก
ฟอร์ตเฮอร์โมนี ในรัฐยูทาห์
(PS: จำได้ว่าในเนื้อเรื่องดูเหมือนจะไม่ได้ระบุว่าฟอร์ตเฮอร์โมนีอยู่ที่ไหน ผมก็เลยกำหนดให้เป็นรัฐยูทาห์ ซึ่งในความเป็นจริงก็มีสถานที่ชื่อฟอร์ตเฮอร์โมนีอยู่ด้วย)
หมายความว่า ตัวเธอเองอาจจะเป็นหนึ่งในหนูทดลองรุ่นแรกๆ!
การค้นพบนี้ทำให้ไอลีนเริ่มศึกษาร่างกายของตัวเองทันที
แล้วเธอก็ได้ข่าวอยู่สองเรื่อง
ข่าวดีคือ เธอมีพลังวิเศษจริงๆ
ข่าวร้ายคือ พลังนี้มันดันไร้ประโยชน์อยู่บ้าง
เธอบินไม่ได้ ไม่มีเลเซอร์ความร้อน ไม่มีร่างเหล็กกล้า แม้แต่แรงก็ไม่ได้มากขึ้น มีเพียงประสาทรับกลิ่น การมองเห็น และการได้ยินที่ไวขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น
ความสามารถหลักๆ มีแค่สองอย่าง คือ ไม่แก่ และ ฆ่าไม่ตาย
ไม่ว่าจะบาดเจ็บหนักแค่ไหน ตราบใดที่ร่างไม่ได้ถูกทำลายจนสิ้นซาก เธอก็จะค่อยๆ ฟื้นตัวได้เสมอ
ตัวอย่างเช่น ตอนที่เธอเริ่มได้รับพลังวิเศษ ก็เหมือนเป็นเพราะผลข้างเคียงตอนฉีดยามันรุนแรงเกินไป ทำให้เธอเข้าสู่สภาวะหยุดหายใจปลอมๆ โดยตรง
ออกแนวยีบ้าซีมิโกะรุ่นประหยัด แต่ฟื้นตัวไม่เร็วเท่านัก
แล้วก็ถูกมองว่าเป็นผลิตภัณฑ์ทดลองที่ล้มเหลว ฝังไว้เฉยๆ ข้างนอกฐานทัพ
และดูเหมือนเวลาแทบจะไม่ไหลผ่านบนตัวเธอเลย
จากความทรงจำของเธอ ตั้งแต่ฐานทัพทดลองถูกทิ้งร้างจนถึงตอนนี้ ควรจะผ่านไปหลายสิบปีแล้ว
แต่เธอก็ยังคงรูปลักษณ์เด็กสาวตัวเล็กๆ อยู่ แม้แต่ส่วนสูงก็แทบจะไม่เพิ่มขึ้น
เพราะตอนที่ถูกจับเข้าห้องทดลองเพื่อฉีดยา ร่างนี้ยังอยู่ช่วงวัยมัธยมต้น
คอมปาวด์ไฟว์รุ่นแรกดูเหมือนจะล็อกสภาพการเจริญเติบโตของเธอไว้ตรงๆ เหมือนกับคนอื่นๆ ที่รอดชีวิตจากการฉีดคอมปาวด์ไฟว์รุ่นแรก
ลาเอง ลีโอลี่ที่หน้าตาเด็ก แต่จริงๆ อายุปาเข้าไปเกือบหลายสิบปีก็ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว
แต่โชคดีที่ตอนนี้เป็นแค่ปี 1971 เซเว่นที่โคตรโหดยังไม่ถือกำเนิด โฮมแลนเดอร์ก็ยังไม่กลายเป็นคนบ้าที่ทำให้ทั้งโลกหวาดกลัว
ขนาดเขายังดูเหมือนจะยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ
เพราะไอลีนจำได้ว่าโฮมแลนเดอร์น่าจะเกิดปี 1981
พอคิดมาถึงตรงนี้ ไอลีนก็เงียบไปนานมาก
เธอนึกถึงเด็กน่าสงสารคนนั้นที่ถูกขังอยู่ในห้องทดลองตั้งแต่เกิดในเรื่อง
ไม่มีวัยเด็ก ไม่มีการศึกษาที่ถูกต้อง ตั้งแต่เกิดมาก็ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อเป็นอาวุธ โวตสอนให้เขารู้จักพลัง แต่ไม่เคยมีใครสอนให้เขารู้จักการเป็นคน
แล้วสุดท้าย พวกเขาก็สร้างสัตว์ประหลาดที่โหดร้าย น่ากลัว แต่ก็น่าเวทนาออกมาด้วยมือของพวกเขาเอง
เป็นคนที่ขาดความรักอย่างสุดขีด แม้แต่ตอนที่กำลังจะกลายเป็นคนเลวร้าย ยังโดนปะทัดยิงน้ำนมจนดวงตากลับมาใสซื่ออีกครั้งได้
ด้วยเหตุนี้ ไอลีนที่ตายเพราะโพสต์ด่าเนื้อเรื่องเดอะบอยส์โดยไม่ได้ตั้งใจ ในที่สุดก็ตัดสินใจทำอะไรที่บ้ามากๆ
เธอจะบุกเข้าไปในห้องทดลองหลักของโวต เข้าไปใกล้ชิดและสอนโฮมแลนเดอร์ด้วยตัวเอง!
แล้วก็...กลายเป็นแม่ของโฮมแลนเดอร์!
แน่นอน ไม่ใช่แบบให้นมกินอ่ะนะ!
......
ไอลีนดึงสติกลับมา ยืนอยู่ในห้องทดลอง พลางหายใจออกยาวๆ
แล้วเธอก็มองไปที่ประตูกั้นทดลองที่กำลังจะเปิดออก สายตาค่อยๆ มุ่งมั่นขึ้น
"ในเมื่อฉันข้ามเวลามาถึงที่นี่แล้ว..."
"คราวนี้ งั้นให้ฉันลองสักตั้งเถอะ"
มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อย
"อย่างน้อยก็ต้องไม่ให้ไอ้หนุ่มบ้านั่นโตมาเป็นแบบซีซั่นห้านั่น"