บ่ายวันถัดมา
จางเจียหนานย่อตัวอยู่ในเขตแนวหินโสโครกทางตะวันออกของหมู่บ้านวั่งไห่ ปรับตั้งโดรนและกล้องแอ็กชันจนพร้อม
แม้อีกยี่สิบนาทีน้ำถึงจะลด แต่ตอนนี้น้ำทะเลเริ่มถอยร่นออกไปทีละน้อย เผยให้เห็นโขดหินสีน้ำตาลเข้มและหาดเลนกว้างใหญ่ที่เปียกชื้น
พระอาทิตย์ตกเกาะอยู่ทางทิศตะวันตก ย้อมผิวทะเลทั้งผืนเป็นสีส้มแดง ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้เหมาะแก่การไลฟ์ยิ่งนัก
บนท่าเรือไกลออกไป มีชาวประมงสองสามคนกำลังกู้อวนอยู่ เมื่อเห็นจางเจียหนานจัดแจงอุปกรณ์อยู่ตรงนี้ ก็มีคนตะโกนถามเสียงดังว่า "เจียหนานเอ๊ย นายจัดแจงเครื่องไม้เครื่องมือพวกนั้นทำอะไรน่ะ"
"ไลฟ์เก็บหอยหาปูครับ!" จางเจียหนานตะโกนตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น
ชาวประมงพวกนั้นหันมามองหน้ากัน มีบางคนยิ้มกว้างแล้วก็ไม่ได้ถามอะไรอีก
สมัยนี้มีคนไลฟ์สดทางออนไลน์มากมาย แต่ที่หมู่บ้านวั่งไห่กลับไม่มี จางเจียหนานนับเป็นคนแรกของหมู่บ้าน
จางเจียหนานสูดลมหายใจเข้าลึก เปิดแอปโต่วอิน กดปุ่ม "เริ่มไลฟ์"
ชื่อไลฟ์สิบตัวอักษร เขาคิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
"หนี้สามล้าน เริ่มต้นด้วยเสียมอันเดียว!"
วินาทีที่หน้าจอไลฟ์สว่างขึ้น ตัวเลขผู้เข้าชมก็กระโดดขึ้นมา จาก 0 กลายเป็น 1
เลข 1 นั่นคือตัวเขาเอง
เขารอสักพัก มีคนเข้ามาในไลฟ์กว่าสิบคน พวกเขาเห็นโขดหิน ทะเล และความงามของพระอาทิตย์ตก ก็พากันตื่นเต้น ส่งข้อความมาเป็นระยะ
แน่นอนว่าเนื้อหาล้วนชื่นชมทิวทัศน์ตรงหน้า ยังมีบางคนถามว่าเขาอยู่ไหม ให้กำลังใจเขา หรือแม้กระทั่งถามว่าเขาติดหนี้สามล้านจริงหรือเปล่า!
จางเจียหนานยิ้มให้กล้อง แล้วเริ่มแนะนำตัว
"สวัสดีครับ ผมคือชาวประมงทะเลตะวันออก จางเจียหนาน วันนี้เป็นครั้งแรกที่มาไลฟ์เก็บหอยหาปู หวังว่าจะพาทุกคนไปดูอะไรที่แตกต่าง..."
"เรื่องหนี้สามล้าน... จริงครับ..."
เมื่อเขาโผล่หน้ามาพร้อมกับพูดออกไป จำนวนคนในไลฟ์ก็เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ
สิบนาทีต่อมา มีคนดูห้าหกสิบคนแล้ว
จางเจียหนานกำลังจะลุกขึ้นเดินไปเก็บของทะเล จู่ๆ ข้อความก็เริ่มถาโถมเข้ามา
"มาเอาสงสารปั่นยอดวิวอีกแล้ว..."
"นี่มันติดหนี้สามล้าน แล้วตอนนี้กลับมาทำตัวเป็นเน็ตไอดอล หวังว่าจะใช้ไลฟ์หาเงินใช้หนี้พลิกชีวิตงั้นเหรอ"