หลินเยว่บอกว่าจะมาถึงเดี๋ยวนี้ ก็หมายความว่าจะมาถึงเดี๋ยวนี้จริง ๆ
ไม่ถึงชั่วโมงครึ่ง เสียงรถยนต์ก็ดังมาจากปากทางเข้าหมู่บ้านวั่งไห่
รถห้องเย็นสามคันนำขบวน ตามมาด้วยรถตู้สีดำอีกคัน ขบวนรถเพิ่งเลี้ยวเข้าสู่ถนนในหมู่บ้านที่มุ่งไปยังฟาร์มทะเล ชาวบ้านซึ่งกำลังตากอวนอยู่ข้างทางก็พากันลุกขึ้นยืน
“นี่ไม่ใช่ขบวนรถห้องเย็นของหมิงหลวน อินเตอร์เนชั่นแนลหรือ?”
“มารับของจากเจ้าหนูเจียหนานอีกแล้วเหรอ?”
“ได้ยินว่าวันนี้แค่มารับตัวอย่าง แต่...ทำไมขบวนใหญ่โตขนาดนี้ล่ะ?”
บางคนถือชามข้าวเดินไปทางฟาร์มทะเล แต่เดินไปได้ครึ่งทางก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ เลยวางชามข้าวไว้ตรงธรณีประตูบ้านตัวเอง แล้วถือโทรศัพท์ตามไปแทน
ตรงจุดขนสินค้าขึ้นรถห้องเย็นในฟาร์มทะเล เหมยเสี่ยวฉินจัดโต๊ะชั่วคราวไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งแฟ้มสัญญา ใบเก็บตัวอย่าง บันทึกผลตรวจ และเครื่องชั่งดิจิทัลวางเรียงเป็นแถว ดูเป็นมืออาชีพสุด ๆ
ซูชิงฉานยืนตรวจอุณหภูมิน้ำและปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำของถังพักปลาอยู่ข้าง ๆ
จางเจียหนานเห็นภาพตรงหน้าแล้วอดยิ้มไม่ได้ “เสี่ยวฉิน จัดเต็มยิ่งกว่าประชุมในตำบลอีกนะ”
เหมยเสี่ยวฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ตัวอย่างล็อตละหลายล้าน ถ้าไม่เป็นทางการสิถึงจะน่ากลัว”
อี้นั่วกอดขาตั้งกล้องถ่ายทอดสดอยู่ข้าง ๆ แล้วเสริมเสียงใส “วันนี้พี่เสี่ยวฉินดูสง่าจนรัศมีแผ่ไปตั้งสองเมตรแปด ใครกล้าหยิบปลาไปมั่ว ๆ คงโดนสั่งกรอกแบบฟอร์มสิบใบตรงนั้นเลย...ฮ่า ๆ...”
เหมยเสี่ยวฉินเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เธอ
เฉินอี้นั่วรีบเกาหลังศีรษะแก้เก้อ “เอ่อ...พี่เสี่ยวฉิน หนูชมพี่อยู่นะ...”
ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมพากันบอกว่าเฉินอี้นั่วน่ารัก บางคนก็หัวเราะที่เธอรู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์จนหน้าแห้ง
ประตูรถตู้เปิดออก หลินเยว่ลงจากรถแล้วแทบจะวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง
เสื้อสูทของเขายังติดกระดุมไม่เรียบร้อย หน้าผากมีเหงื่อ พอเข้ามาก็มองจางเจียหนานก่อน แล้วค่อยมองถังพักปลาขนาดใหญ่ที่เรียงกันเป็นแถว ดวงตาพลันเป็นประกาย
“คุณจาง ปลาอยู่ไหนครับ?”