จางเจียหนานเดินไปตามทางเล็ก ๆ ทางตะวันออกของหมู่บ้านราวสิบนาที ไม่นานก็เห็นรั้วลวดตาข่ายใหม่เอี่ยมของฟาร์มทะเลอยู่ลิบ ๆ
ภาพภายในรั้วแตกต่างจากตอนที่เขามาที่นี่ครั้งแรกเมื่อสามเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ฟาร์มทะเลร้างที่เคยมีแต่โคลนตมและกลิ่นคาวเหม็นคลุ้ง บัดนี้กลายเป็นเขตเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่มีน้ำทะเลสีฟ้าใส มีบ่อเลี้ยงมาตรฐานหกบ่อเรียงเป็นระเบียบ เครื่องเติมอากาศส่งเสียงซ่า ๆ กวนน้ำบนผิวน้ำ กลิ่นคาวทะเลสดชื่นลอยอบอวลไปทั่ว
ต้าไป๋จำเขาได้ตั้งแต่อยู่ไกล ๆ มันตั้งหูชันแล้วพุ่งออกมาจากหน้าบ้านพักคนงาน หางสีขาวใหญ่สะบัดราวกับใบพัด ก่อนจะโถมเข้ามาซุกอกเขาและถูไถอยู่หลายที
“เอาละ ๆ รู้แล้วว่าแกคิดถึงฉัน” จางเจียหนานลูบหัวมัน
เสียงลุงเหม่ยดังมาจากบ้านพักคนงานตรงปากทางเข้าฟาร์มทะเล “เจียหนานมาแล้วหรือ?! รอเดี๋ยวนะ มือฉันเลอะอาหารปลาไปหมด...”
ลุงเหม่ยวิ่งออกมาจากบ้านพักคนงาน เศษอาหารปลาติดเต็มผ้ากันเปื้อน เหงื่อท่วมศีรษะ แต่สีหน้ากลับปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิด
“เจียหนาน มาพอดีเลย!” เขาคว้าแขนจางเจียหนานแล้วลากไปทางบ่อเลี้ยง “มาดูเองสิ! ลูกปลาพวกนี้โตเร็วผิดปกติจริง ๆ!”
จางเจียหนานเดินตามไปจนถึงข้างบ่อเลี้ยงที่ใหญ่ที่สุด แล้วก้มมองลงไป
น้ำในบ่อใสจนเห็นก้นบ่อ เงาปลาสีทองจำนวนมากว่ายไปมาด้านล่าง แต่ละตัวใหญ่กว่าตอนที่เขาปล่อยลงบ่อเมื่อสามเดือนก่อนหลายเท่า
“ปลาจวดเหลืองมีความยาวเฉลี่ยถึง 28 เซนติเมตรแล้ว” ลุงเหม่ยชูนิ้วนับ “ตามปกติ ปลาจวดเหลืองที่อายุเท่ากันในสภาพเพาะเลี้ยงทั่วไปโตได้มากสุดแค่ 15 เซนติเมตร ลูกปลาชุดนี้โตเร็วเกือบสองเท่าของที่อื่น แถมไม่มีตายเลยสักตัว! สี่แสนตัว ไม่มีตายแม้แต่ตัวเดียว! ฉันเลี้ยงปลามาสามสิบกว่าปี นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องแบบนี้”