จางเจียหนานเพิ่งเดินจากท่าเรือมุ่งหน้าไปยังศูนย์บัญชาการ ผู้เชี่ยวชาญเฉินก็พาสมาชิกทีมหลายคนเดินเข้ามาหา
คราวนี้ไม่มีใครกล้าวางท่าอีกแล้ว
ความหยิ่งผยองบนใบหน้าของผู้เชี่ยวชาญเฉินถูกลมทะเลพัดหายไปจนเกลี้ยง เหลือเพียงความกระอักกระอ่วนกับความละอายที่อัดอั้นจนหน้าแดง เขาถูมือไปมา ก่อนพูดเสียงเบากว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัดว่า “คุณจาง ก่อนหน้านี้ผมมีท่าทีไม่ดี ผมขอโทษครับ วิธีชำระล้างที่คุณใช้เมื่อครู่ ช่วยอธิบายให้พวกเราฟังได้ไหมครับ? พวกเรา...ดูยังไงก็ไม่เข้าใจเลย...”
จางเจียหนานไม่ได้หยุดเดิน เพียงโบกมือ “เป็นสูตรลับที่สืบทอดกันมา ไม่สะดวกเปิดเผย”
มุมปากของผู้เชี่ยวชาญเฉินกระตุก แต่ก็ยังหน้าหนาเอ่ยว่า “พวกเราไม่ได้คิดจะเอาเปรียบคุณนะครับ เพียงแต่ถ้าเผยแพร่เทคโนโลยีนี้ได้ ก็จะเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญของการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำทั่วประเทศ”
“พูดว่าไม่ได้คิดเอาเปรียบ...ที่จริงก็อยากเอาเปรียบนั่นแหละ” จางเจียหนานเหลือบมองเขา “อีกอย่าง รอให้พวกคุณทำแผนฟื้นฟูตามปกติของอ่าวหยางเจียงให้เสร็จก่อน แล้วค่อยพูดถึงความก้าวหน้าระดับประเทศ อย่าคิดไกลเกินตัว”
นักวิจัยหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดพูดขึ้นมาไม่ได้ “คุณจาง พวกเรามาขอคำแนะนำด้วยใจจริงนะครับ การเปลี่ยนแปลงของคุณภาพน้ำเมื่อครู่นี้เร็วเกินกว่าที่แบบจำลองฟื้นฟูระบบนิเวศในปัจจุบันจะอธิบายได้ ถ้าบันทึกกลไกหลักกับวิธีการไว้ไม่ได้ก็น่าเสียดายมากครับ”
จางเจียหนานหยุดเดิน น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “พวกคุณบันทึกการเปลี่ยนแปลงของคุณภาพน้ำได้ ศึกษาการฟื้นฟูหลังจากนี้ได้ แล้วก็เอาข้อมูลที่เปิดเผยได้ไปเขียนรายงาน ส่วนวิธีกับกลไกหลักไม่ใช่ของพวกคุณ ผมไม่มีเหตุผลต้องบอก”
เขาไม่ได้ขี้เหนียว
เรื่องการชำระล้างห้วงลึกอธิบายไม่ได้ และก็อธิบายไม่ได้จริง ๆ หากปล่อยให้คนพวกนี้สืบสาวไปเรื่อย ๆ สุดท้ายก็มีแต่จะนำปัญหามาให้ทั้งเขาและหมู่บ้านวั่งไห่