พื้นที่สีน้ำเงินบนผิวน้ำทะเลยังคงขยายวงกว้างขึ้น จางเจียหนานขับเรือลำเล็กเลี้ยวอ้อมกระชังปลาเรียงรายเป็นแถว ฝูงปลาว่ายตามท้ายเรือ ส่วนพลังงานปนเปื้อนใต้ทะเลถูกดูดออกไปทีละส่วน พอไหลกลับเข้าสู่ร่างกาย ไข่มังกรก็อัดมันให้กลายเป็นพลังต้นกำเนิดแห่งมหาสมุทรที่บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น
เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย
อาการปวดเมื่อยแขนยังคงอยู่ จิตใจก็ตึงเครียดจนแทบขาด แต่ทุกครั้งที่ชำระล้างเสร็จ ความอบอุ่นสายหนึ่งจะเอ่อล้นจากส่วนลึกของกล้ามเนื้อ ราวกับมีใครเทคลื่นน้ำเข้าไปตามซอกกระดูก ความเหนื่อยล้าถูกกดทับลงไป ขณะที่สัมผัสรับรู้ของเขายิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
หน้าต่างระบบลอยอยู่ตรงหน้า
พลังทะเลพุ่งทะยานจากสองแสนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ตัวเลขเปลี่ยนไวเกินไป จางเจียหนานเหลือบมองแวบเดียวก็เลิกคิดจะอ่านอย่างละเอียด
ภารกิจกู้ภัยครั้งนี้ที่อ่าวหยางเจียง คือเส้นแบ่งความเป็นความตายของโครงการมูลค่า 800 ล้านหยวนสำหรับหมิงหลวน อินเตอร์เนชั่นแนล และสำหรับเขาแล้ว นี่ก็เป็นโอกาสครั้งสำคัญที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นกัน
“อย่าเอาแต่เพิ่มตัวเลขให้ฉันสิ” จางเจียหนานปาดน้ำทะเลบนใบหน้า พลางพึมพำเสียงเบา “คราวหน้าช่วยส่งถุงพลังงานที่ไม่เหม็นมาหน่อยได้ไหมวะ กลิ่นนี่แรงชะมัด!”
บ่นไปก็เท่านั้น เรือเล็กลำยังคงแล่นต่อ
อีกด้านหนึ่ง บรรยากาศภายในศูนย์บัญชาการเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ทีมผู้เชี่ยวชาญที่ก่อนหน้านี้ส่งเสียงกันไม่หยุดไม่มีใครกล้าพูดอีก ช่างเทคนิคล้อมจอขนาดใหญ่เพื่อบันทึกความเปลี่ยนแปลงของคุณภาพน้ำ ส่วนหลินเยว่ยืนถือแท็บเล็ตอยู่ข้างหลิ่งชิงเหนี่ยว รายงานหลักฐานที่เพิ่งรวบรวมเสร็จอย่างรวดเร็ว
“ท่านประธานหลิ่ง ส่งออกและสำรองประวัติการสนทนาของหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยเรียบร้อยแล้วครับ เขามีธุรกรรมทางการเงินกับเฉินฉี่หมิงแห่งบริษัทเจียเหอสัตว์น้ำรวม 7 ครั้ง เป็นเงินทั้งสิ้น 580,000 หยวน กล้องวงจรปิดยามค่ำคืนฝั่งตะวันออกของฟาร์มหายไปช่วงตี 2 ถึงตี 4 เมื่อ 3 เดือนก่อน คนที่เข้าเวรในตอนนั้นก็คือเขาครับ”