บทที่ 86 มีบางอย่างกำลังรอเขาอยู่จริง ๆ!
ซูชิงฉานได้ยินคำพูดของจางเจียหนานก็ชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปสองวินาทีจึงถามเสียงเบา “แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดไปเอง?”
ซูชิงฉานตกตะลึงอยู่ในใจ จางเจียหนานฟังภาษาของโลมาตัวนั้นรู้เรื่องด้วยหรือ?
จางเจียหนานไม่ได้ตอบทันที เขามองผืนน้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ที่มืดลงเรื่อย ๆ ความรู้สึกร้อนวูบตรงหว่างคิ้วยังไม่จางหาย คลื่นความสั่นไหวที่อยู่ลึกในไข่มังกรก็ยังสั่นแผ่ว ๆ เป็นระยะ เชื่องช้าราวเปลวไฟที่ใกล้ดับ ทว่ากลับดื้อรั้นเสียเหลือเกิน คล้ายฝืนประคองตัวไม่ยอมมอดลง
“แน่ใจสิ” จางเจียหนานยิ้มบาง ๆ แล้วหันมามองเธอ “ชิวชิวเป็นเจ้าตัวโปรดของฉัน มันพูดอะไรฉันรู้หมด”
ชิวชิวพลิกตัวบนผิวน้ำอีกครั้ง สะบัดหางจนละอองน้ำสาดไปถึงข้างท่าเรือ เสียงร้องของมันเร่งร้อนกว่าเมื่อครู่
ซูชิงฉานขยับแว่นตา ไม่ได้ซักถามต่อ เพียงกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามวิธีที่ปลอดภัยที่สุด คืนนี้ไม่ไปไหน พรุ่งนี้เช้ารออัปเดตสภาพทะเล แล้วตรวจอุปกรณ์อีกรอบ ถ้าอยากไปจริง ๆ อย่างเร็วก็ต้องรอให้สว่างก่อน”
“ได้”
จางเจียหนานรับคำอย่างง่ายดาย กลับทำให้ซูชิงฉานมองเขาเพิ่มอีกครั้ง
“ไม่ดื้อแล้วเหรอ?”
“ฉันเคยดื้อเมื่อไหร่กัน” จางเจียหนานหัวเราะ “เธอตั้งกฎไว้ขนาดนี้แล้ว ฉันจะพุ่งลงทะเลไปทั้งอย่างนั้นได้ยังไง นั่นไม่เรียกว่าใจกล้า แต่เรียกว่าสมองมีน้ำเข้า”
มุมปากของซูชิงฉานขยับน้อย ๆ คล้ายอยากยิ้มแต่ก็ฝืนกลั้นไว้ ก่อนพูดว่า “รู้ก็ดีแล้ว”
อี้นั่วกอดคอต้าไป๋ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าน้อย ๆ ยังคงเคร่งขรึม พอได้ยินประโยคนี้จึงพึมพำเสียงเบา “ยังไงถ้าพี่ไม่ส่งข่าวว่าปลอดภัย หนูจะให้ต้าไป๋ไปดักพี่ที่ท่าเรือทุกวันเลย”