br /> “ลดความเร็ว”
จางเจียหนานเพิ่งเอ่ยปาก โจวเฒ่าก็วางมือลงบนคันบังคับแล้ว ความเร็วของเรือพั่วล่างลดลงให้เห็นได้ชัด
ซูชิงฉานจ้องหน้าจอ คิ้วยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น “ไม่ใช่แค่โซนาร์ แม้แต่แสงสะท้อนบนผิวน้ำข้างหน้าก็ผิดปกติ”
จางเจียหนานมองไปตามทิศที่เธอชี้ บนผิวน้ำมีแถบสีคล้ำลอยอยู่จริง ๆ สีของมันไม่ใช่สีน้ำเงินเข้มแบบน้ำทะเลทั่วไป และไม่เงาวาวเหมือนคราบน้ำมัน กลับคล้ายมีใครสาดแผ่นบางสีเทาสกปรกลงบนทะเล ขอบของมันแผ่ออกเป็นวง ๆ ไหวขึ้นลงเบา ๆ ตามคลื่น บนผิวแผ่นยังติดเม็ดเล็ก ๆ กระจัดกระจาย มองจากไกล ๆ ก็ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจแล้ว
ชิวชิวพุ่งไปถึงขอบแถบสีเทา วนไปมาและส่งเสียงร้องไม่หยุด
“อย่าเข้าไปใกล้เกินไป” ซูชิงฉานรีบเอ่ย “หยุดเรือก่อน ถ่ายรูป แล้วจดพิกัดไว้”
“รู้แล้ว”
โจวเฒ่าบังคับเรือพั่วล่างให้ลอยขวางอยู่ด้านนอกแถบสีเทาอย่างมั่นคง ก่อนจะลดกำลังขับลงอีกหน่อย กลัวว่าเจ้าสิ่งนั้นจะถูกดูดเข้าไปในช่องรับน้ำ “ดูแล้วชวนขนลุก อย่าว่าแต่ปลาเลย แม้แต่ฉันก็ไม่อยากแตะ”
จางเจียหนานไม่ได้รับมุกนั้น ความสนใจของเขาถูกดึงไปด้วยอารมณ์แปลกหน้าที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้น
หวาดกลัว อ่อนล้า ดิ้นรน
นั่นไม่ใช่อารมณ์ของมนุษย์ แต่ส่งมาจากกลางแถบสีเทา อึดอัดและเร่งร้อน ทั้งยังมีความทรมานราวกับขึ้นก็ไม่ได้ ลงก็ไม่ถึง
“ข้างในมีอะไรบางอย่าง” จางเจียหนานกล่าว
ซูชิงฉานหันกลับมามอง “อะไร?”
“เต่าทะเล”
พูดจบจางเจียหนานก็คล้องเชือกชูชีพเข้ากับเอว “กระดองกับขาหน้าของมันถูกอะไรบางอย่างเกาะติดอยู่ มันกำลังดิ้นรน”
โจวเฒ่าตกใจ “นายมองออกได้ยังไง?”