เมื่อจางเจียหนานเดินมาถึงท่าเรือ ลมทะเลกำลังพัดฟองสีแดงคล้ำเข้าหาฝั่ง กลิ่นเน่าเหม็นฉุนจนเจ้าหน้าที่หลายคนต้องยกมือปิดจมูกแล้วถอยกรูด ไม่มีใครกล้าคิดเลยว่า ฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำกลางทะเลที่ลงทุนไปถึง 800 ล้านหยวน จะกลายสภาพเป็นสุสานกลางทะเลได้ในเวลาเพียงครึ่งเดือน
หลินเยว่รีบตามมาทัน “เถ้าแก่จาง เรือเล็กเตรียมพร้อมแล้ว น้ำมันเต็มถัง ระบบระบุตำแหน่งกับการสื่อสารก็เปิดไว้หมดแล้วครับ คุณหลิ่งบอกว่าให้ทุกคนบนฝั่งทำตามคำสั่งของคุณ”
“ไม่เป็นไร ฉันไปเองก็ได้ ให้พวกเขาจับตาดูจอใหญ่ก็พอ” จางเจียหนานวางกล่องกันน้ำลงในเรือเล็ก ก่อนก้าวขึ้นไป “อีกอย่าง อย่าให้พวกคนของผู้เชี่ยวชาญเฉินเข้าใกล้อุปกรณ์ตรวจวัดล่ะ เดี๋ยวข้อมูลออกมาดี พวกเขาก็หาว่าเครื่องมือเสียอีก”
หลินเยว่แทบกลั้นสีหน้าไม่อยู่ ก่อนตอบว่า “รับทราบครับ”
ไม่ไกลนัก หลิ่งชิงเหนี่ยวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานบนชั้นสองของศูนย์บัญชาการ ด้านหลังเธอมีผู้บริหารระดับสูงและเจ้าหน้าที่เทคนิคยืนเรียงแถว สีหน้าตึงเครียด เธอไม่พูดอะไร เพียงมองจางเจียหนานสตาร์ตเรือเล็กแล้วมุ่งหน้าไปยังเขตเสียหายหนัก
เรือเล็กแหวกผืนน้ำทะเลสีแดงดำ ทิ้งรอยน้ำขุ่นเป็นทางยาวไว้ท้ายเรือ
จางเจียหนานใช้มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างวางบนกล่องกันน้ำสีดำ ภายนอกดูเหมือนกำลังตรวจสอบยาลับบางอย่าง แต่ความจริงไข่มังกรตรงหว่างคิ้วเริ่มร้อนขึ้นแล้ว
สัมผัสวารีสีครามแผ่ขยาย ภาพใต้ทะเลในรัศมี 1,000 เมตรพลันหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิด
พื้นที่ทะเล 5,000 หมู่ถูกเส้นพลังสีแดงคล้ำนับไม่ถ้วนพันรัดไว้ ราวกับตาข่ายเน่าที่แนบติดพื้นทะเล ใต้กระชังปลา ตามร่องโคลน และบริเวณแอ่งเวิ้งที่กระแสน้ำไหลเอื่อย ล้วนมีพลังปนเปื้อนหลงเหลือกำลังปั่นป่วน
ที่น่าปวดหัวกว่านั้นคือ ใต้ตาข่ายเน่ายังมีจุดสีแดงคล้ำที่สว่างกว่าเดิมอีกหลายสิบจุด