"คิดเพียง 400 อีแปะก็พอ!"
หลินซีได้ฟัง ก็ตื่นเต้นยิ่งนัก
"ได้!"
นางหยิบเงินครึ่งก้วนออกมาจากถุงเงิน นับจนครบ 400 อีแปะยื่นให้ผู้ดูแลร้านเซียว
"ขอบคุณอาเซียว!"
"เกรงใจไปแล้ว!"
หลินซีม้วนเข็มเงินเก็บเรียบร้อย ใส่ลงในถุงสำลีแล้วยัดไว้ในอกเสื้อ
"เช่นนั้นข้าไม่รบกวนอาเซียวแล้ว ข้ายังต้องซื้อของอีกเล็กน้อยเพื่อออกนอกเมือง"
"ได้ เช่นนั้นหากเสี่ยวหลินเก็บของดีได้อีกคราวหน้า อย่าลืมนำมาส่งที่ข้านี่นะ!"
"ขอรับ"
หลินซีออกจากร้านยา มุ่งหน้าไปทางร้านตีเหล็ก
ซื้อมีดแกะสลักและกรรไกรตามราคาที่เยี่ยจือชิวบอกไว้ไม่ผิดเพี้ยน
จากนั้นก็ไปร้านขายผ้าซื้อเข็มและด้ายฝ้ายหนึ่งชุด
ระหว่างทางผ่านร้านขายเนื้อ ซื้อกระดูกขาหมูสองชั่งและมันหมูสามชั่ง
เห็นตะวันคล้อยสูงขึ้นเรื่อย ๆ หลินซีก็ไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป เร่งรุดไปทางประตูเมือง
เมื่อนางออกนอกเมืองมาถึงข้างโรงน้ำชา คนในหมู่บ้านกลับมาพร้อมกันเกือบหมดแล้ว
"กลับมาแล้วหรือ เมียของชิวเกอ!"
"อืม ท่านอากลับมาเร็วนัก?"
"ฮ่า ข้าก็แค่ขายไข่ไก่นิดหน่อย พอขายหมดก็รีบกลับมา"
"นี่เจ้าไปซื้ออะไรมา?"
สตรีผู้นั้นชะโงกมองเข้าไปในกระจาดของหลินซี แต่เพราะมีกระสอบป่านคลุมไว้หลายชั้น นางจึงมองไม่เห็นว่าด้านในมีอะไร
หลินซียกกระจาดลงจากหลังมากอดไว้ในอ้อมอก "ไม่ได้ซื้ออะไร แค่ซื้อยาสองสามขนานให้ชิวเกอที่บ้าน"
"เฮ้อ น่าสงสารเจ้าชิวเกอนี่ ตอนขายังดี ๆ ก็วิ่งเข้าวิ่งออกเมืองทุกวัน ล่าสัตว์ทีก็แบกกลับบ้านทีละกระจาด!"