"พวกเจ้าต่างรู้ดี ว่าบัดนี้เป็นปีกันดาร ครอบครัวเราไม่อาจเลี้ยงดูคนมากมายเช่นนี้ได้ วันนี้เมื่อแยกครอบครัวของพวกพี่ใหญ่กับภรรยาออกไปแล้ว ครั้นถึงฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ครอบครัวของรองรองและซานก็จะถูกแยกออกไป ส่วนเหล่าซื่อ เหล่าอู่ และเหล่าลิ่วที่ยังไม่ได้แต่งงาน ก็ยังไม่ต้องรีบร้อน"
"แต่ว่าพี่ใหญ่เจ็บขาอยู่ พี่สะใภ้นาง...... ท่านให้พวกเขาไปใช้ชีวิตนอกบ้านได้อย่างไรกัน?" เยี่ยจือซ่งเอ่ยปากอย่างร้อนรน
เยี่ยผู้เฒ่าเคาะกล้องยาฝิ่นในมือ "วางใจเถิด จะแบ่งเสบียงอาหารให้พวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น จะยกเรือนเก่าที่ตีนเขาให้พวกเขา หน้าบ้านหลังบ้านล้วนมีที่ดิน พวกเขาสามารถปลูกพืชผลและผักกินเองได้ ในเมื่อมีครอบครัวแล้ว ย่อมต้องเรียนรู้การใช้ชีวิต จะพึ่งพิงบิดามารดาไปตลอดชีวิตก็หาใช่ไม่"
"เช่นนั้น เช่นนั้นก็ควรรอให้ขาพี่ใหญ่หายดีเสียก่อน......"
เยี่ยจือซ่งยังอยากจะกล่าวสิ่งใด แต่ถูกสายตาคาดโทษของเยี่ยผู้เฒ่าทำให้นิ่งเงียบไป
"ขาของเขา แม้แต่หมอที่ตลาดก็จนปัญญา แล้วเราจะทำอะไรได้? ต้องเปลืองเงินมากมายแต่งเมียให้เขา ก็เพื่อมาดูแลเขาน่ะสิ"
เยี่ยผู้เฒ่าหญิงเห็นได้ชัดว่าไม่มีความอดทนเท่าเยี่ยผู้เฒ่า พูดจบก็เหลือบตามองหลินซีอย่างมีเจตนา
หลินซีลอบบ่นในใจ ช่างเป็นพ่อแม่ใจดำยิ่งนัก ใช้เงินห้าตำลึงซื้อสะใภ้มาเป็นแพะรับบาป คอยเลี้ยงดูบุตรชายอัมพาตของพวกนาง คิดแผนการนี้มาถึงตัวนางเชียว
"เช่นนั้นไม่ทราบว่าท่านพ่อท่านแม่ จะแบ่งเสบียงให้พวกเรามากน้อยเท่าใด?"
หลินซีมองเจตนาของผู้หลักผู้ใหญ่ในครอบครัวนี้ชัดเจนแล้ว และรู้ว่าครอบครัวนี้ต้องแยกอย่างแน่นอน ได้แต่ใช้ประโยชน์จากตอนนี้เพื่อวางแผนให้พวกนางสองสามีภรรยาให้มากที่สุด ชิงเอาสิ่งของจากมือพวกเขามาให้มากขึ้น