"เจ้าสิ่งนี้สามารถนั่งแล้วเข็นเองได้จริงหรือ?" เยี่ยจือซ่วงมองดูชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก
ตอนนั้นเยี่ยจือชิวก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างจากพวกเขาสองคน แต่ช่วงไม่กี่วันมานี้หลังจากเขาศึกษาอย่างพินิจพิเคราะห์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยิ่งเชื่อมั่นว่าสิ่งนี้ใช้การได้
"พวกเรามาประกอบกันดูก็รู้แล้ว"
ทั้งสองฟังพี่ใหญ่สั่งการ พลางตั้งอกตั้งใจประสานงานกับเขาอย่างดี
จนกระทั่งเก้าอี้มีล้อปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสามคน พวกเขายังแทบไม่เชื่อสายตา
"ท่านพี่ ข้าลองนั่งก่อนนะ จะได้ดูผลว่าเป็นอย่างไร" เยี่ยจือซ่วงไม่รอให้พวกเขาตั้งตัว รีบเข้าไปนั่งบนเก้าอี้
"เข็นล้อแบบนี้ใช่หรือไม่?"
ยังพูดไม่ทันจบ เก้าอี้ก็เคลื่อนไปข้างหน้าตามแรงมือของเขาแล้ว
เยี่ยจือซ่วงตะโกนอย่างตื่นเต้น: "พี่ใหญ่ ขยับแล้ว ขยับแล้ว! สำเร็จแล้วใช่หรือไม่?"
"อืม สำเร็จแล้ว!"
เวลานี้เยี่ยจือชิวก็ตื่นเต้นยิ่งนัก นั่นหมายความว่าต่อไปเขาจะไม่ต้องพึ่งน้องชายและหลินซีอีก แค่ตัวเขาก็สามารถเดินไปมาในห้องและในลานบ้านได้ตามใจ
"มา พี่ใหญ่! ข้าพยุงท่านขึ้นลองดู"
เยี่ยจือซ่วงลงจากเก้าอี้ แล้วช่วยท่านสี่ประคองพี่ใหญ่ขึ้นนั่งบนเก้าอี้ล้อเลื่อน
หลังจากเยี่ยจือชิวนั่งบนเก้าอี้แล้ว ใจระทึกหวั่นไหว แม้แต่มือที่จับล้อก็ยังสั่นเทาอยู่บ้าง
เมื่อเขาหมุนล้อเป็นครั้งแรก เก้าอี้ล้อเลื่อนก็เคลื่อนไปข้างหน้าระยะหนึ่งก้าว
"สำเร็จแล้ว! จริง ๆ ด้วย!"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเยี่ยจือชิวยิ่งกว้างกว่าเดิม "พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเรือนครัวเอง ให้ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเจ้าประหลาดใจ"