หลินซีเดินเข้าบ้าน ปิดประตูไม้ลงและลงกลอนไม้ด้านหลัง
เสียงทำเอาคนที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้น เยี่ยจือชิวมองหลินซีที่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ขมวดคิ้ว
"อาบน้ำเสร็จแล้วหรือ? ในตู้มีผ้าฝ้าย เจ้าตัดมาทำผ้าเช็ดผม รีบเช็ดให้แห้งอย่าให้เป็นหวัด"
ยามนี้ต้นฤดูใบไม้ผลิยามค่ำยังหนาวเย็น หากเป็นหวัดขึ้นมาคงลำบาก
"อืม"
หลินซีเดินไปยังตู้ตามที่เขาบอก นั่นเป็นตู้ไม้ที่ดูมีอายุหลายปี มีกุญแจทองเหลืองคล้องไว้แต่ไม่ได้ล็อก
เปิดประตูตู้ ด้านบนสุดเป็นห่อผ้าป่านหลายห่อ ถัดลงมาเป็นผ้าหลากสี ส่วนใหญ่เป็นผ้าป่าน
ด้านล่างสุดมีผ้าสีขาวผืนหนึ่ง ดูเหมือนเป็นผ้าฝ้าย
หลินซีดึงมันออกมาจากด้านล่างสุด แล้วหันไปมองเยี่ยจือชิว
"บ้านเรามีกรรไกรหรือไม่?"
อีกฝ่ายส่ายหน้า "พรุ่งนี้เจ้าไปที่ตัวอำเภอ ซื้อมาสักเล่มเถอะ ดูด้วยว่าขาดอะไรก็ซื้อมาให้ครบ"
"เช่นนั้นผ้านี้จะตัดอย่างไร?"
เยี่ยจือชิวกวักมือเรียกนาง "เอามาให้ข้า ข้าจะทำให้"
หลินซีถือผ้าเดินไปหาคนบนเตียง ยื่นส่งให้เขา
เยี่ยจือชิวคลี่ผ้าออก ถามนางว่าขนาดพอเหมาะหรือไม่ จากนั้นก็ได้ยินเสียง "แควก!" ผ้าถูกฉีกเป็นผืนยาวสี่เหลี่ยม ขนาดพอๆ กับผ้าขนหนูในยุคปัจจุบัน
"ขอบคุณ!"
หลินซีรับผ้าฝ้ายจากมือเขา แล้วนำผ้าที่เหลือใส่กลับเข้าตู้
นางนั่งที่ปลายเตียงอิฐแล้วเริ่มเช็ดผม "ท่านมีอะไรให้ข้าช่วยซื้อกลับมาให้หรือไม่?"