หญิงชราเยี่ยเห็นพวกนางสองคนออกมา แล้วมองไปยังห่อยาในมือของสะใภ้รอง
ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยามากมายถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าต้องใช้เงินเท่าใด...
หลินซีมาถึงลานเรือน สั่งให้เจาอาจือไปต้มยา ส่วนนางเดินไปทางด้านข้างของเยี่ยจือชิว มองไปยังซานเยี่ยจือเฟิงที่นั่งยองอยู่ใกล้ๆ
“เจ้าบีบให้นางร่วมห้องกับเจ้าเมื่อคืนนี้หรือไม่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเด็กในท้องถูกเจ้าทำให้ตกล่ะ?”
หลินซีมิได้คิดให้เขาหลุดรอดไปง่ายๆ เช่นนี้
“นางลื่นล้มที่ริมแม่น้ำเห็นๆ อยู่ นั่นมันเป็นความผิดข้าที่ไหนกัน!”
เยี่ยจือเฟิงถูกหลินซีตำหนิต่อหน้าเช่นนี้ สีหน้าละอายใจอยู่บ้าง แต่กลับดื้อดึงอย่างยิ่งที่จะเชื่อว่าหลี่เสี่ยวชิงลื่นล้มที่ริมแม่น้ำครานั้นนั่นแหละทำให้เด็กหลุดไป
“นางเพิ่งตื่นแต่เช้า ท้องก็เริ่มปวด เห็นเลือดแล้ว... พวกเจ้ายังให้นางที่กำลังอุ้มท้องอยู่ไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำทั้งที่อากาศหนาวเช่นนี้ หิมะข้างนอกหนาถึงปานนั้น พวกเจ้าเคยนึกบ้างหรือไม่ว่านางอาจจะลื่นล้ม?”
หลินซีมองไปยังหญิงชราเยี่ย คล้ายกำลังซักถามนาง
“หญิงอื่นตั้งท้องแล้วไม่ทำงานกันหรือไร ตอนข้าใกล้คลอดเหล่าอู่ ยังออกไปเกี่ยวข้าวในนาได้เลย นางคิดว่าตัวนางเป็นคุณหนูใหญ่พันชั่งทองหรือไร ตั้งท้องแล้วนี่ทำไม่ได้นั่นก็ทำไม่ได้ เท่ากับได้แต่นั่งกินข้าวเปล่าอยู่ที่บ้านทุกวันน่ะสิ?”
หญิงชราเยี่ยฟังน้ำเสียงของหลินซีแล้ว ก็รู้ว่าเอ่ยถึงนาง นางลุกขึ้นยืน เสียงดังขึ้นอีกหลายส่วน ใบหน้าแดงก่ำตะคอกออกมา
“นางยังไม่ครบสามเดือน ครรภ์ไม่มั่นคงมาแต่เดิม เรื่องนี้พวกนางมิได้บอกพวกเจ้าหรือ?” หลินซีมองไปยังเยี่ยจือเฟิงที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง