วันที่สองหลังจากหิมะหยุด เช้าวันนั้นหลินซีและคนอื่นๆ เพิ่งทานอาหารเช้าเสร็จ
คิดจะไปดูหิมะที่ละลายได้มากน้อยเพียงใดที่หน้าประตูและหลังบ้าน
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูที่หน้าบ้าน
“ยามนี้ใครกันเล่า!”
ช่วงนี้ผู้คนต่างง่วนอยู่กับการโกยหิมะ มีน้อยคนนักที่จะว่างมาเยี่ยมเยียน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงมาที่นี่
ตามปกติแล้วหากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ คงไม่มีใครกล้ามาที่นี่
เยี่ยซวงและหลี่ชุ่ยอวิ๋นนั้นเป็นข้อยกเว้น
หลินตงไปเปิดประตู พอเห็นผู้ที่มายืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าพลันปรากฏแววประหลาดใจ
“จือเฟิง เจ้ารีบร้อนมาที่นี่แต่เช้าด้วยเหตุใด? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
เยี่ยจือชิวได้ยินพี่ใหญ่สะใภ้เรียกชื่อจือเฟิง ก็พลันชะงักไปชั่วขณะ
หรือว่าที่บ้านมีใครเกิดเรื่อง?
นี่คือความเป็นไปได้เดียวที่เขาคิดออก
“พี่...ท่านพี่สะใภ้ใหญ่เล่า เรียกท่านพี่สะใภ้ใหญ่รีบกลับบ้านกับข้าด่วน เพื่อช่วย...ผู้คน.......”
เยี่ยจือซ่งออกมาที่หน้าประตู พอได้ยินว่าช่วยผู้คน ก็เร่งรุดเข้าไป
“ช่วยใคร เกิดเรื่องอันใด? ท่านสาม?”
เยี่ยจือเฟิงวิ่งมาตลอดทาง เหนื่อยแทบขาดใจ
หอบหายใจยังไม่ทันหายเหนื่อย
“เจ้า...ท่านสะใภ้สามของเจ้าลื่นล้มที่ริมแม่น้ำ เด็ก.......เด็กเกรงว่าเกรงว่า.......รีบเรียกท่านพี่สะใภ้ใหญ่กลับบ้านไปช่วยนางกับข้าเถิด!”
เยี่ยจือเฟิงพูดขาดๆ หายๆ เล่าได้คร่าวๆ
“ไป”
หลินซีไม่กล่าวอะไรให้มากความ รีบสะพายหีบยาออกจากบ้าน แล้วเรียกเยี่ยจือเฟิงให้ตามมา