อาหารเพิ่งจะจัดวางบนโต๊ะ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอก
หลินซีเช็ดมือ "ยามนี้ผู้ใดมาหากระนั้นหรือ"
"อาจจะเป็นท่านสี่กับท่านห้า พวกเขาบ่ายนี้เข้าป่าล่าสัตว์ ตอนนี้คงเพิ่งกลับจากภูเขา"
"อ้อ ข้าไปเปิดประตู"
หลินซีเดินไปถึงหน้าประตูรั้ว แล้วยืนยันอีกครั้ง
"ผู้ใดหรือ"
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ข้าน้อยกับท่านห้าเอง"
หลินซีได้ยินเสียงคุ้นเคยจึงปลดกลอนประตู "ท่านสี่ ท่านห้า พวกเจ้ามานี่เอง รีบเข้ามาเถิด"
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราบ่ายนี้เข้าป่า ได้เหยื่อล่ามาบ้าง จึงนำมาให้ท่านกับท่านพี่ใหญ่บางส่วน"
หลินซีมองดูไก่ป่ากับกระต่ายป่าในมือพวกเขา นัยน์ตาเป็นประกาย
ร่างกายของเยี่ยจือชิวอ่อนแอ หากได้ดื่มน้ำซุปไก่และกินเนื้อบ้าง คงมีประโยชน์ต่อการฟื้นตัวยิ่งนัก
"ขอบใจท่านสี่กับท่านห้ามากที่ยังนึกถึงท่านพี่ใหญ่และข้า รีบไปล้างมือกินข้าวเถิด"
เยี่ยจือซ่งรีบปฏิเสธ "ไม่ดีกว่าขอรับท่านพี่สะใภ้ใหญ่ พวกเรากลับไปกินที่บ้านก็พอแล้ว ไก่ป่าและกระต่ายป่าสองตัวนี้พวกท่านเก็บไว้เถิด ตัวอื่นพวกเราจะนำไปขายที่อำเภอในวันพรุ่งนี้"
พูดจบก็ยื่นกระต่ายป่ากับไก่ป่าส่งให้หลินซี
"ของพวกนี้ข้าเก็บไว้ได้ แต่พวกเจ้าสองคนรีบเข้ามากินข้าวกันก่อน พวกเราลำบากเพียงไรก็ไม่ถึงกับขาดข้าวพวกเจ้ามื้อหนึ่งดอก รีบเข้ามาเถิด"
คราก่อนที่พวกเขามาช่วยย้ายบ้าน ก็วุ่นวายอยู่ทั้งวัน แม้แต่ข้าวก็ไม่กินแล้วจากไป วันนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้พวกเขาอยู่กินข้าวสักมื้อ
เหมาะพอดีที่คืนนี้นางทำอาหารไว้มาก อีกทั้งน้ำซุปกระดูกกับขนมปังข้าวโพดที่เหลือจากกลางวัน ก็เพียงพอสำหรับสี่คนแล้ว