"ยามนี้เป็นปีแห่งความอดอยาก หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่บางคนจะตาลุกวาวด้วยความริษยา เหตุนี้จึงควรระมัดระวังให้มากจะดีกว่า"
เยี่ยจือชิวรู้ว่าสี่ตี้เป็นคนมีความคิดอ่าน สำหรับห้าตี้ เขาพอจะสอนอะไรได้บ้างก็จะสอนเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เขาไปเสียเปรียบข้างนอก
"ข้าทราบแล้ว ท่านพี่ใหญ่!"
"อีกเรื่อง เงินที่พวกเจ้าได้จากการขายหมูป่า ให้แบ่งครึ่งหนึ่งไปซื้อเสบียงอาหาร ซื้อเกลือและมันหมูกลับมาด้วย" เยี่ยจือชิวคิดจะให้พวกเขาปิดบังเรื่องขายหมูป่าไม่ให้พ่อแม่รู้
"ต้องซื้อเสบียงมากขนาดนั้นเลยหรือ?" เหล่าซื่อยังลังเลใจ
"เตรียมไว้ย่อมดีกว่าไม่มีนี่! อย่างไรเสียก็มีห้องใต้ดิน เก็บไว้สักปีสองปีก็ไม่เสียหาย"
"ข้าเข้าใจแล้วท่านพี่ใหญ่ พวกข้าจะออกเดินทางกันแล้วนะ"
"ดี กลับมาจงจำให้ได้ เอาโกฐจุฬาลัมพาลูบเกวียนให้ทั่วก่อนค่อยเอาไปคืนท่านอาหลิว"
"อืม ข้าจำได้แล้ว!"
ทางหลินซี หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ นางก็คัดสมุนไพรที่เก็บมาได้บางส่วนที่ท่านอาสะใภ้หลิวพอจะใช้ได้ มัดเป็นมัดเล็กๆ ด้วยหญ้าป่า ใส่ลงในกระบุง
"จือชิว ข้าจะไปบ้านท่านอาหลิวที่หมู่บ้านสักหน่อย ท่านอาสะใภ้ป่วย ข้าสัญญาว่าจะช่วยเก็บสมุนไพรให้ ตอนนี้เก็บมาได้แล้ว ถือโอกาสเอาไปให้พวกเขาเลย"
เยี่ยจือชิวได้ยินชื่อท่านอาหลิวก็ชะงักไป!
"ท้ายหมู่บ้าน ท่านอาหลิวชุนสี่หรือ?"
"อืม เกิดอะไรขึ้น?"
เยี่ยจือชิวส่ายศีรษะ "ไม่มีอะไร เมื่อคราวเด็ก มีครั้งหนึ่งท่านปู่หกล้มในป่า ก็ท่านอาหลิวนี่แหละที่แบกเขาส่งกลับมา"
"เดิมทีมีเรื่องนี้ด้วยหรือ เช่นนี้ก็ไม่เคยได้ยินท่านอาหลิวเอ่ยถึงเลย"