คนกลุ่มหนึ่งพูดคุยหัวเราะกันพลางกลับถึงเรือน ท่านผู้เฒ่าเยี่ยกำลังให้อาหารไก่อยู่ในลาน
“ท่านพ่อ ท่านแม่! ดูสิท่านพี่ใหญ่พวกเขาจับปลาได้ตั้งมากมาย!”
เยี่ยซวงดีใจชูมือที่ถือปลาเฉ่าตัวใหญ่สองตัวขึ้น ส่วนเยี่ยรองสองในกระบุงข้างกายยังมีอีกสี่ห้าตัว
“กลับมาแล้วรึ! เก่งกาจถึงเพียงนี้ ดูท่าสองวันนี้ซวงเอ๋อร์คงได้กินปลาจนหนำใจ”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยโยนเปลือกฟางเน่าเฟะกำสุดท้ายในมือลงไปในเล้าไก่ ลูบมือแล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา
“ตัวที่ใหญ่ที่สุดนั่นฆ่าแล้วส่งไปให้ท่านสะใภ้รองสิ ให้นางต้มน้ำซุปปลาหม้อหนึ่ง” ท่านผู้เฒ่าเยี่ยชี้ไปที่ปลาเฉ่าตัวใหญ่ในมือซาน
“ขอรับ ข้าไปฆ่า เสร็จแล้วจะนำไปให้ท่านสะใภ้รอง”
เยี่ยจือชิวรับปลาสองตัวมาจากมือของเยี่ยซวง “ท่านพ่อ สองตัวนี้ข้าย่างนะ น้องเล็กบอกว่านางอยากกินปลาย่าง”
“ดี ย่าง! สองตัวจะพอหรือไม่ ข้าว่าในกระบุงรองรองนั่นยังมีอีก จะเพิ่มอีกสักตัวไหม”
ยังไม่ทันที่เยี่ยจือชิวจะเอ่ยปาก หญิงชราเยี่ยก็รีบห้าม
“สองตัวนั้นเกือบเจ็ดแปดชั่งแล้ว จะไม่พอได้อย่างไร นี่ยังจะมีน้ำซุปปลาอีกหม้อ ยังมีไก่ป่า ครอบครัวไหนเขากินกันอย่างนี้ ปล่อยให้พวกเจ้าสำมะเลเทเมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้ ไม่ช้าก็หมดสิ้น”
“.......”
ท่านผู้เฒ่าเยี่ยไม่ได้พูดอะไร เขาไม่อยากทะเลาะกับนางในวันที่ดีเช่นนี้
“เช่นนั้นเอาที่เหลือใส่ในตุ่มน้ำเลี้ยงไว้เถิด เก็บไว้ค่อย ๆ กิน!”
รองรองเอากระบุงปลาไปวางไว้ที่ตุ่มน้ำข้างครัว เลือกตุ่มน้ำที่เล็กกว่าและไม่ค่อยได้ใช้ซึ่งปากตุ่มแตก ตักปลาใส่ลงไป