พริบตาถึงวันเชงเม้ง หลินซีถูกเยี่ยจือชิวปลุกขึ้นมาแต่เช้าตรู่
“เสี่ยวซี วันนี้เป็นวันเชงเม้ง ท่านแม่บอกว่าให้เจ้าไปด้วยกัน”
หลินซีขยี้ตา “อืม ได้สิ! เช่นนั้นข้าจะลุกขึ้นหาอะไรรองท้องก่อน อีกประเดี๋ยวค่อยไปพร้อมกัน”
“ได้ พวกเราไปด้วยกัน”
ออกจากเรือนหลักมา ฟ้ายังคงมืดสลัว หลินซีตักน้ำล้างหน้าก่อน แล้วจึงไปที่ครัว
เยี่ยจือชิวช่วยก่อไฟ นางทำแพนไข่และโจ๊กง่าย ๆ ทั้งสองทานอาหารเช้าเสร็จก็ลั่นดาลประตูลานเดินไปยังบ้านสกุลเยี่ยในหมู่บ้าน
ตลอดทางพบผู้คนในหมู่บ้านมากมาย ล้วนทักทายเยี่ยจือชิวและนาง
นานทีจะพบสายตาเย็นชาสองสามคู่ หลินซีก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น
อย่างไรเสียนางเองก็ไม่ได้มีเรื่องราวพัวพันกับคนพวกนี้มากนัก ไม่จำเป็นต้องใส่ใจคนที่ไม่เกี่ยวข้อง
เพิ่งก้าวเข้าลานบ้านสกุลเยี่ย ก็ได้ยินแม่สามีของนางกำลังด่าผู้อื่น
“ทุกวันก็รู้จักแต่จะกิน พอถึงคราวต้องทำงานกลับเกียจคร้านกว่ากัน ไม่รู้ว่าเลี้ยงพวกเจ้าที่ไร้ค่าเอาไว้ทำไม เกิดมาก็เป็นผีมาทวงหนี้”
เยี่ยจือชิวชินกับภาพเช่นนี้แล้ว แต่เมื่อคิดถึงหลินซีก็รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย หันไปมองนาง
“ไม่เป็นไร”
หลินซีปลอบพลางตบไหล่เขาเบา ๆ
“ท่านแม่ พวกเรากลับมาแล้ว”
หญิงชราเยี่ยเหลือบมองสองสามีภรรยาที่เพิ่งเข้ามา “ป่านนี้แล้วเพิ่งจะมา! บ้านอื่นที่ตื่นเช้ากว่าตอนนี้ใกล้ถึงยอดเขาแล้ว”
“พอเถอะ พูดน้อยไปสักหน่อย!” ชายชราเยี่ยคาบยาเส้นออกมาจากเรือน ข้างกายยังมีรองรองและซานสองพี่น้องตามมาติด ๆ