หลังจากเสร็จพิธี ฟ้าก็สว่างจ้าถึงยามเที่ยงแล้ว
ชายชราเยี่ยสั่งให้รองรองและซานไปตักน้ำที่แม่น้ำข้าง ๆ
ภรรยาของรองรองและภรรยาของซานช่วยหญิงชราเยี่ยเก็บกวาดพื้นที่โล่งไม่ไกลนัก เตรียมก่อไฟต้มน้ำ
“สะใภ้ใหญ่ เจ้าไปเลือกของเซ่นไหว้ที่เราใช้แล้วสักสองสามอย่างออกมา ประเดี๋ยวเอาไว้กินเป็นมื้อเที่ยง” หญิงชราเยี่ยชำเลืองมองหลินซีด้วยความไม่พอใจ
นางช่างไร้ซึ่งไหวพริบเสียจริง ไม่เห็นว่าทุกคนกำลังวุ่นวายตรงนี้ นางกลับนั่งอยู่ตรงนั้นทำเป็นสบายอกสบายใจ
“ทราบแล้วเพคะ”
เมื่อครู่นี้เดิมทีหลินซีเตรียมจะเข้าไปช่วย แต่เยี่ยจือชิวดึงนางไว้ไม่ให้นางไป
เขาเกรงว่ามารดาจะหาเรื่องกลั่นแกล้งภรรยาน้อยของตนต่อหน้าเขา
เมื่อเห็นมารดาสีหน้าไม่สู้ดีมองมาที่พวกเขาสองคน เยี่ยจือชิวจึงส่งสายตาให้หลินซี
“ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”
หญิงชราเยี่ยได้ยินดังนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“นางไม่ใช่เด็กสามขวบ จะต้องให้เจ้าเฝ้าดูแลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ดูขาเจ้าสิ เจ้านั่งพักเถิด อย่าได้หกล้มเจ็บขึ้นมาอีก พวกเราไม่มีเงินให้เจ้าดูรักษาหรอก”
“ท่านแม่สามีพูดถูกต้องแล้ว ท่านพี่พักผ่อนเถิด บ้านเรามิได้ขาดแรงงานเพียงท่านเดียว ข้าไปเองตามลำพังก็พอ ท่านรออยู่ที่นี่เถิด”
หลินซีส่งสายตาปลอบโยนเขา แล้วลุกขึ้นเดินไปยังตะกร้าใส่ของเซ่นไหว้ด้านข้าง
ส่วนเยี่ยจือชิวยังคงมึนงงกับคำว่า “ท่านพี่” ของนาง พอได้สติคนก็ไปไกลแล้ว