"ใช่แล้ว ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ยังไม่กลัว เจ้าจะกลัวอะไร?" เหล่าซื่อเยี่ยจือซ่ง แม้ในใจจะหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่เมื่อเหลือบมองหลินซีที่อยู่ข้างกาย ก็ข่มความขลาดนั้นลงเสีย
"ใคร ใครกลัวกัน! ข้าแค่ถามดูเท่านั้น" เหล่าอู่โต้กลับอย่างไม่ยอมลง
ตลอดทางเดิน ๆ หยุด ๆ ในที่สุดก็มาถึงหุบเขาดอกจื่อเถิงที่อยู่กลางเขาหนานซาน
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ที่นี่งามเกินไปแล้ว!"
"ราวกับดินแดนเซียน มองดูสีม่วงเป็นผืนใหญ่ตรงนี้ แล้วก็สีเหลืองตรงนั้น ช่างงดงามยิ่งนัก!"
ม่วงเป็นผืนคือดอกจื่อเถิง เหลืองคือดอกของเหลียนเฉียว
"ข้าก็รู้สึกว่าที่นี่งดงามยิ่ง น่าเสียดายที่ท่านพี่ใหญ่เจ้าไม่มีโอกาสได้มาชื่นชม"
เยี่ยจือซ่วงเหล่าอู่ถูกลานตาทิวทัศน์ยึดกุมจิตวิญญาณไปชั่วขณะ ที่ซึ่งเขาเติบโตมาแต่เล็กจนใหญ่ กลับมีดินแดนเซียนเช่นนี้อยู่ด้วย
"ง่ายจะตายไป ถ้าท่านพี่อยากมาก็หามท่านมาได้นี่!"
หากไม่ใช่เพราะคำร่ำลือว่าในนี้มีผีปิศาจ เกรงว่ามวลหมู่ดอกจื่อเถิงที่นี่คงไม่มากมายถึงปานนี้
ถูกพวกป้าสะใภ้และลูกสะใภ้ในหมู่บ้านถอนไปจนเกลี้ยงตั้งนานแล้ว
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ หากไม่ได้ตามท่านมา ป่านนี้พวกข้าชาตินี้ก็คงไม่มีโอกาสได้เข้ามาในเขาลูกนี้ ทั้งยังไม่มีวาสนาได้เห็นทิวทัศน์งามเช่นนี้"
หลินซีเงยหน้ามองแสงตะวันที่สาดส่อง ขณะนี้ยังเช้าอยู่ พวกเขาเดินลึกเข้าไปได้อีก ขากลับค่อยผ่านมาเด็ดดอกจื่อเถิงก็ยังไม่สาย
"พวกเราเดินลึกเข้าไปอีกหน่อยเถิด สักครู่กลับออกมา ค่อยเด็ดติดมือกลับไป"