ทั้งสองกำลังสนทนากัน พลันมองเห็นเงาดำหลายสายเคลื่อนเข้ามาจากทางใต้ท่ามกลางสายฝน
หลินซีคิดว่าตนมองผิดไป "ท่านสวามี ดูทางโน้นสิว่าสิ่งใด?"
นางยื่นมือชี้ไปยังจุดดำหลายจุดทางทิศใต้
"คล้ายร่างคน... หรือว่าจะเป็นท่านพี่ใหญ่พวกเขากลับมาแล้ว?"
เยี่ยจือชิวคว้าชุดคลุมกันฝนจากข้างกายมาสวมอย่างรวดเร็ว
หลินซีรีบซื้อร่มกระดาษน้ำมันสามคันจากระบบส่งให้เขา
"เอาไปให้พวกเขาด้วย"
"ได้!"
เยี่ยจือชิวรับร่มมาแล้วสาวเท้าก้าวเข้าไปในสายฝนที่กระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถล่ม
เมื่อเห็นร่างคนที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ เยี่ยจือชิวก็ตื่นเต้นเอ่ยขึ้น "ท่านพี่ตง? สี่ตี้ ห้าตี้!"
ผู้คนที่วิ่งต้านฝนมาข้างหน้าได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
"พี่ใหญ่!"
"จือชิว!"
เยี่ยจือชิวยื่นร่มกระดาษให้พวกเขา
"ไป กลับก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"
หลินซีเห็นแน่ชัดว่าเป็นท่านพี่ใหญ่สามคนกลับมาแล้ว จึงรีบลุกขึ้นเตรียมน้ำร้อน
โชคดีที่เมื่อครู่เยี่ยจือชิววางกาไว้บนเตาไฟ น้ำก็ท่าจะเดือดพลันพอดี
นางยกอ่างใหญ่ใบหนึ่งมาเทน้ำร้อนลงไปเติมน้ำเย็นจนไม่ลวกมือ จึงยกไปยังถ้ำข้าง ๆ ที่พี่ใหญ่พวกเขาเคยพักอยู่ก่อนหน้านี้
"ท่านพี่ใหญ่ ในที่สุดพวกท่านก็กลับมาแล้ว!"
หลินซีเห็นผู้มาเยือนก็แทบจะร้องไห้ออกมา
"นับว่ากลับมาได้เสียที เมื่อคืนพวกเราพักที่ศาลาสถานีไปรษณีย์อำเภอฟาง ตั้งใจกินมื้อเช้าแล้วรีบกลับตั้งแต่เช้า นึกไม่ถึงว่าเพิ่งเข้าเขตภูเขาก็เจอลมกรรโชก ระหว่างทางนี้ลำบากแทบขาดใจ"