หลังจากกินอาหารเที่ยงวันแล้ว หลินซีก็เร่งให้เยี่ยจือชิวช่วยนางทำแม่พิมพ์สำหรับทำน้ำแข็ง
ครึ่งชั่วยามต่อมา เยี่ยจือชิวก็ทำอันแรกสำเร็จ
หลินซีถือไว้ในมือพลิกดูซ้ายขวา “เก่งจริงๆ เลย ดีมาก ข้าจะเอาไปล้างก่อนแล้วลองดู”
นางวางแม่พิมพ์ลงในอ่าง ใช้น้ำร้อนจากเตาเทลงในอ่างลวกก่อน
พอน้ำไม่ร้อนลวกแล้วก็ใช้ใยบวบถูกระทั่งแม่พิมพ์ทั้งด้านในด้านนอกสะอาดหมดจด
จากนั้นก็ตักน้ำจากถังน้ำหนึ่งกระบวย ค่อยๆ เทลงในแต่ละช่อง
จนทุกช่องเต็มแล้ว จึงวางแม่พิมพ์ไว้บนโต๊ะหินในลานบ้าน รอให้มันแข็งเป็นน้ำแข็ง
หลินซีเตรียมจะไปวางไหใบใหญ่หลายใบในมิติเพื่อใช้ใส่น้ำแข็ง
“เสี่ยวจิ่ว เปิดร้านค้าระบบ”
[เจ้าค่ะ นายหญิง เปิดร้านค้าให้แล้ว]
หลินซีพลิกไปที่หน้าน้ำของไห เลือกไหขนาดใหญ่ที่สุดหลายใบ ซื้อสำเร็จแล้วก็วางไว้ในพื้นที่ว่างในมิติ
ออกจากมิติมา เห็นน้ำแข็งบนโต๊ะหินแข็งแล้ว
วันนี้หนาวจริงๆ เพียงชั่วครู่ก็แข็งเป็นก้อนแล้ว
หลินซีถือแม่พิมพ์ไปที่ข้างไหในมิติ กระแทกน้ำแข็งออกมาแรงๆ แล้วใส่ลงในไห
เช่นนี้แล้ว นางก็เริ่มภารกิจกักตุนน้ำแข็งอันยาวไกล
เยี่ยจือชิวทำแม่พิมพ์ไปสิบอันแล้ว มองไปทางหลินซีอย่างจนใจ
“ภรรยา ยังต้องทำอีกหรือไม่”
หลินซีเห็นสีหน้าหมดอาลัยตายอยากของเขา “ไม่ต้องทำแล้ว ไม่ต้องทำแล้ว! พอแล้ว”
ใช้ไปก่อนเถิด การกักตุนน้ำแข็งไม่ใช่เรื่องแค่ชั่วครู่ชั่วยาม
เยี่ยจือชิวปลดปล่อยสองมือได้แล้ว ลุกขึ้นยืดเอว