ชั่วพริบตาก็ถึงวันเหมายัน หลี่ชุ่ยอวิ๋นตื่นแต่เช้าเริ่มจัดเตรียมของสำหรับงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ในวันนี้
เมื่อวานซืนเยี่ยจือซ่วงส่งขาหมูป่ามาให้หนึ่งขา เนื้อสัตว์จึงมีพอใช้
ส่วนผักนั้น หลินซีเด็ดผักที่ปลูกไว้หน้าลานบ้านนำมาให้นาง
ก่อนหน้านี้นางเองก็เก็บผักแห้ง หน่อไม้แห้ง มันสำปะหลัง เกาลัด และอื่นๆ ไว้บ้าง
ลำพังนางคนเดียว อย่าว่าแต่กินตลอดฤดูหนาวเลย ต่อให้กินไปถึงหน้าร้อนปีหน้าก็ยังพอ
หลินตงกับพวกยังช่วยขุดห้องใต้ดินขนาดใหญ่ให้ริมลานบ้านด้านติดภูเขา
ตอนที่เยี่ยต้าจงพาเยี่ยเหวินกับภรรยา รวมถึงภรรยาและบุตรของตนมาถึง หลินซีกับหลี่ชุ่ยอวิ๋นก็จัดสำรับเรียบร้อยแล้วในเรือน
"อาเขย อาม่า พี่ต้าจง พี่สะใภ้ พวกท่านมาแล้วหรือ เชิญเข้าบ้านนั่งเร็วเข้า ในบ้านอุ่นกว่า" หลี่ชุ่ยอวิ๋นออกมาต้อนรับครอบครัวของพวกเขา
ภรรยาของพี่ต้าจงประคองมารดาสามีของนาง ทั้งสองคนพอเขาลานบ้านก็สำรวจลานและเรือนไม่หยุด
"ไม่เลวเลย ลานบ้านนี้สร้างได้งดงามนัก ข้าว่าดูดีกว่าบ้านของจือชิวเสียอีกนะ!"
เยี่ยจือชิวยิ้มน้อยๆ "บ้านของเราเป็นหลังแรกที่สร้าง ไม่มีประสบการณ์ พอสร้างมาหลายหลังก็ยิ่งมีประสบการณ์มากขึ้นมิใช่หรือ!"
"จือชิวเอ๋ย ไว้หากบ้านข้าจะสร้างลานใหม่ ข้าจะหาพวกพี่น้องเจ้า ดูสิเรือนหลังนี้สร้างดีจริง" เยี่ยต้าจงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิจฉา
"ได้ พี่ต้าจงเอ่ยปากแล้ว พวกเราจะไม่รับได้อย่างไร!"