"พี่ตง หากรู้ว่าท่านพำนักอยู่ในป่าเขารกร้างเช่นนี้ ต่อให้ฆ่าข้าก็ไม่มากับท่านหรอก"
ตลอดทางเซี่ยจืออันพร่ำบ่นไม่หยุด
"........"
"ข้ามิได้เชิญเจ้าตามมาด้วย ข้าเป็นฝ่ายตามตื๊อจะมากับข้าเอง" หลินตงมองเขาอย่างจนใจ
"......."
"ข้า.......ข้าเกรงว่าเจ้าจะลำบากในป่าเขา อยากมาดูว่าใช้ชีวิตอย่างไร หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้แต่แรก ควรให้พวกเจ้าพำนักอยู่ที่เรือนพักชิงโจวแต่เดิมเสียดีกว่า ที่นั่นอย่างไรก็ดีกว่าในป่ารกร้างนี้" เซี่ยจืออันเดินไปพลางหมดเรี่ยวแรง ดูท่าใกล้หมดลม
หลินซีส่งถุงน้ำที่เติมยาเพิ่มพลังให้หลินตง
"พี่ใหญ่ ดื่มน้ำก่อนค่อยเดินต่อเถิด ข้าว่าเซี่ยต้าจือเหนื่อยหนักแล้ว หรือเราพักสักครูหนึ่งเถิด"
"ตั้งแต่เข้าป่ามา เดินครึ่งชั่วยามเขาพักหนึ่งชั่วยาม ไม่รู้ว่าเรือนกายเขาไฉนจึงทรุดโทรมถึงเพียงนี้" หลินตงชำเลืองมองเขา
หรือว่าเขามีภรรยาลับข้างนอกมากเกินไป ร่างกายถึงถูกดูดจนว่างเปล่า?
"ท่านยังว่าอีก ตั้งแต่เข้าป่ามา ท่านวิ่งรุดไปในป่าเหมือนวานร ข้าจะตามท่านทันได้อย่างไร?"
เซี่ยจืออันพร่ำบ่นพลางแย่งถุงน้ำจากมือหลินตงมาดื่มอึกใหญ่หลายอึก
"อ้าว น้ำนี่มีรสต่างจากที่เราดื่มทุกวัน?"
หลินซียิ้มกล่าว "อาจเป็นเพราะน้ำพุบนภูเขา มีรสหวานตามธรรมชาติ"