หลินตงและคนอื่น ๆ รับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว พากันมาที่ลานเล็กด้านซ้าย
“พี่ใหญ่ พวกท่านนั่งรออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าไปเอาของมา”
หลินซีบอกกับพี่ใหญ่และเซี่ยจืออันแล้ว เรียกให้เยี่ยจือชิวกลับเข้าไปในเรือนกับนางเพื่อนำงานปักพวกนั้นออกมา
“เจ้าบอกว่าตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านของพวกเจ้าหลบซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกงั้นหรือ” เซี่ยจืออันค่อนข้างไม่อยากจะเชื่อ
หลินตงพยักหน้า “ที่แห่งนั้นกำบัง ไม่ขาดน้ำและเสบียง พวกเราใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นได้ดีทีเดียว ปีนี้น้องสาวของจือชิวเริ่มเลี้ยงไหมและทอผ้าในหมู่บ้าน หากเส้นทางการค้าของเจ้าที่นี่ราบรื่น หมู่บ้านของเราก็จะมีหนทางทำกินเพิ่มขึ้นอีกทาง”
“ได้ เช่นนั้นอีกสักครู่ข้าจะดูผ้าที่พวกนางทอว่ามีคุณภาพเป็นเช่นไร หากพอใช้ได้ ต่อไปผ้าไหม ผ้า และงานปักในหมู่บ้านของพวกเจ้า ข้ารับซื้อทั้งหมด ไม่ว่าจะวางขายในร้านค้าของข้า หรือขนส่งไปยังเมืองหลวง ก็ล้วนได้ทั้งนั้น”
เซี่ยจืออันคิดในใจว่าหมู่บ้านพวกนั้นไม่รู้ว่าจะปักงานเช่นใดออกมาได้ หากพอใช้ได้ก็จะรับซื้อทั้งหมดเก็บไว้ขายในร้านตัวเองอย่างช้า ๆ หากไม่ได้เรื่องจริง ๆ ก็ถือว่าช่วยพี่ตงไปที ค่าใช้จ่ายเล็กน้อยเท่านี้ เขายังพอแบกรับได้
ไม่นานนัก หลินซีและเยี่ยจือชิวก็หอบของกลับมา
เมื่อเซี่ยจืออันมองผ้าไหมและแพรไหมในมือของเยี่ยจือชิว นัยน์ตาแทบเบิกค้าง
“พี่...พี่ตง เจ้า......เจ้าบอกว่าสิ่งเหล่านี้ทอโดยคนในหมู่บ้านของพวกเจ้างั้นหรือ”
เขาหยิบแพรไหมผืนหนึ่งขึ้นมา มือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อลูบไล้พื้นผิวแพรอันเรียบลื่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ไม่อาจปิดบัง