“ตามหาเจ้าไม่พบ พวกเราจึงกลับไปยังอำเภอชิงเหอ ในเมืองพบชาวบ้านร่วมบ้านเกิดของเจ้าคนหนึ่ง ดูเหมือนจะชื่อว่าเอ้อร์โก่ว?”
หลินตงได้ยินว่าเป็นเอ้อร์โก่ว ก็ค่อนข้างตื่นเต้น “ใช่ หลินเอ้อร์โก่ว เขายังมีชีวิตอยู่หรือ? ตอนนี้เขา... อยู่ที่ใด?”
เซี่ยจืออันตบไหล่เขา “วางใจเถิด เขาปลอดภัย! ข้าพาเขากลับมาด้วย ตอนนี้อยู่ที่เรือนพักแห่งหนึ่งชานเมืองด้านเหนือ รับหน้าที่เป็นผู้ดูแล ก่อนปีใหม่ยังได้แต่งภรรยาด้วย”
“จริงหรือ? ดีเหลือเกิน ขอบใจเจ้า จืออัน”
“พวกเราพี่น้องกัน จะกล่าวคำขอบใจกันไย นั่นเห็นข้าเป็นคนนอกเสียแล้ว”
“ข้าฟังเขากล่าวว่า เจ้าถูกอาแปะอาม่าของเจ้าตีจนแทบสิ้นลมหายใจ แล้วถูกเสี่ยวเม่ยของเจ้าพาตัวไป หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยพบเจ้าอีก ทั้งยังไปตามหาเจ้าในหมู่บ้านของเสี่ยวเม่ย แต่มิอาจพบเจ้ามาโดยตลอด....... เขาเป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก”
เซี่ยจืออันเล็งเห็นถึงความซื่อสัตย์จริงใจที่เอ้อร์โก่วมีต่อหลินตง จึงได้พาเขามาจากอำเภอชิงเหอ
“ตอนนั้นข้าคงตามจือชิวและเสี่ยวเม่ยเข้าไปในหุบเขาลึก”
หลินตงทบทวนช่วงเวลา คาดว่าคราวนั้นพวกตนกำลังสร้างเรือนอยู่ที่หุบเขา
“ฟังเขาว่า อาแปะอาม่าของเจ้าเพราะในบ้านไร้เสบียง จึงส่งพ่อของเจ้าไปรับจ้างทำงานที่อำเภอ พ่อของเจ้าแบกถุงป่านพลาดท่าหกล้ม ขาหักโดยไม่ทันระวัง ถูกส่งกลับบ้านก็เหลือเพียงลมหายใจรวยริน อาแปะอาม่าของเจ้าไม่ยอมจ้างหมอให้เขา ได้แต่มองดูเขาทนทุกข์ทรมานจนสิ้นใจตาย.......”