เพิ่งจะพ้นประตูรั้วบ้านได้ไม่นาน หลินซีก็พบสตรีในหมู่บ้านหลายคนระหว่างทางไปเขาหนานซาน
“ยายแม่ลูกบ้านชิวเกอ จะไปไหนหรือ?”
ท่านอาคนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นเคยทักทายหลินซีอย่างสนิทสนม
“ท่านอา ข้าเตรียมตัวไปขุดหน่อไม้ที่ตีนเขา ท่านทั้งหลายไปเก็บผักป่าหรือ?”
แม้หลินซีจะไม่สันทัดการเข้าสังคม แต่เมื่อผู้อื่นมีน้ำใจทักทายก็ไม่อาจเมินเฉยได้ เพราะอย่างไรก็ล้วนเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน เผื่อภายหน้าอาจมีเรื่องต้องพึ่งพากัน
“พวกเราไปเด็ดผักกูดที่ไหล่เขาทางเหนือ เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่?”
“ท่านอาทั้งหลายไปเถิด ข้าคงไม่ไปแล้ว อีกครู่ต้องกลับบ้าน จือชิวอยู่บ้านคนเดียว ข้าไม่วางใจ”
บรรดาสตรีสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยการหยอกล้อ
“ได้ พวกเราไปแล้ว! เจ้าก็ไปทำธุระของเจ้าเถิด หากมีเวลาก็มาที่หมู่บ้านนั่งสนทนาพูดคุยกันบ้าง อย่าเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน”
“ทราบแล้วท่านอา!”
ตีนเขาหนานซาน เพราะไม่มีผู้คนสัญจรไปมาตลอดทั้งปี จึงเต็มไปด้วยหญ้าป่าและพุ่มไม้สูงถึงหัวเข่า
สมุนไพรแถบตีนเขาแห่งนี้ถูกหลินซีขุดไปเกือบหมดแล้ว วันนี้นางคิดจะเดินลึกเข้าไปอีกหน่อย แต่ก็พะวงว่าจะมีสัตว์ร้ายออกมา นางจึงเตรียมการล่วงหน้าหลายวัน ปรุงยาสลบและยาพิษฤทธิ์แรงหลายขนาน แช่ปลาเล็กกุ้งน้อยไว้
ปลายวสันต์ย่างเข้าต้นฤดูร้อน ผักป่านานาพันธุ์บนภูเขาล้วนงอกงามอุดมสมบูรณ์กว่าที่ตีนเขามากนัก หลินซีเดินพลางคิดคำนวณไปด้วยว่าเมื่อใดควรมาขุดให้หมด ตากแห้งเก็บไว้ ก็พอให้นางกับเยี่ยจือชิวกินได้นานทีเดียว