ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม ทั้งสองฝ่ายต่างอ่อนแรงลง
ด้านข้างลำตัวหมูป่าถูกกรงเล็บคว้านเป็นรอยเลือดสามรอย เศษหนังและเนื้อติดโคลนน้ำมา แดงก่ำไปทั่วขนแข็งสีน้ำตาลเทา
ขาหลังของหมาป่าหักไปแล้ว ใช้ได้เพียงขาหน้าพยุงกายไว้
เยี่ยจือซ่วงยกเกาทัณฑ์กลขึ้น ลูกเกาทัณฑ์พุ่งตรงเสียบเข้าต้นคอด้านหลังของหมาป่าอย่างแม่นยำ
เพียงเสียง "ฉึก" ดังขึ้น ร่างของมันก็ทรุดลงข้างหนึ่ง นอนดิ้นรนอยู่บนพื้น
หมูป่าตื่นตระหนกกับความเคลื่อนไหวกะทันหันที่ดังขึ้น หันขวับกลับมา ดวงตาขุ่นมัวฉายแววดุร้าย
ทว่ามันเพิ่งสาวเท้าออกไปได้ก้าวเดียว บาดแผลสีข้างก็ส่งความเจ็บปวดรุนแรงจนร่างโซซัดโซเซ แทบจะล้มลงตรงนั้น
เยี่ยจือซ่วงไม่ปล่อยให้มันมีจังหวะหายใจ ฉวยจังหวะที่มันยืนไม่มั่นคง รีบก้าวอ้อมไปด้านข้างหมูป่า
ตรงนี้คือจุดที่มันถูกหมาป่าตะปบเป็นแผลเมื่อครู่ หนังและเนื้อแยกออกจากกัน ไม่มีการป้องกันใดๆ
เขากุมพร้าด้วยสองมือ ทุ่มแรงทั้งหมดแทงเข้าไปในปากแผล คมพร้าทะลุผ่านหนังและเนื้อ เข้าถึงอวัยวะภายในของหมูป่า
หมูป่าร้องเสียงแหลมบาดจิต ก่อนร่างใหญ่โตจะเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว
กระแทกอย่างแรงลงริมธาร น้ำกระเซ็นเปียกชุ่มขากางเกงของเยี่ยจือซ่วง
มันดิ้นรนในน้ำหมายจะยืนขึ้นอีกครั้ง ทว่าเลือดจากบาดแผลทะลักออกไม่หยุด ละเลงแต้มธารน้ำไปทั่วทั้งผืน ไม่นานนัก ก็สิ้นฤทธิ์ไม่เคลื่อนไหวอีก
เยี่ยจือซ่วงค้ำพร้า หายใจกระชั้นถี่ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง
เขาก้มมองมือที่เปรอะเปื้อนเลือดตัวเอง จากนั้นก็มองซากสัตว์สองร่างริมธาร สายตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี