ฟ้ามืดสนิทแล้ว ก็ยังไม่เห็นทั้งสามคนกลับมา
หลินซีค่อนข้างเป็นห่วง “เหตุใดพวกเขายังไม่กลับมาอีก หรือว่าข้าไปดูที่ปากหมู่บ้านหน่อยดี?”
เยี่ยจือชิวหยิบคบเพลิงอันหนึ่งจากใต้ชายคาด้านข้าง ใช้หินจุดไฟจุดขึ้น
“ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า พวกเราไปดูกัน”
“ก็ดี!” หลินซีเดินไปด้านหลังเยี่ยจือชิว เข็นเขาออกไปด้วยกัน
เยี่ยจือชิวถือคบเพลิงส่องทางด้านหน้า “อันที่จริงคืนนี้พระจันทร์สว่างมาก ไม่จุดคบเพลิงก็มองเห็น”
“จุดคบเพลิงให้เด่นชัดหน่อย เช่นนี้ต่อให้อยู่ไกลก็ยังมองเห็น” หลินซีเสริม
ยามทั้งสองมาถึงปากหมู่บ้าน ก็พบกับชาวบ้านในหมู่บ้านสองสามคนที่เดินทางกลับมาจากข้างนอกเป็นครั้งคราว
“นี่คือ... ชิวเกอหรือ?” ชายชราผู้หนึ่งมองดูพวกหลินซีแล้วเอ่ยถาม
“ท่านปู่ทวดสาม ท่านเพิ่งกลับมาจากในอำเภอหรือ?”
ชายชราพยักหน้า “ใช่แล้ว! อายุมากแล้ว ไร้ประโยชน์แล้ว! เดินแค่นี้ยังต้องพักหลายครั้ง นี่ก็ฟ้ามืดแล้วถึงได้เดินกลับมา”
“ท่านเดินช้าๆ เถิด!”
“เอ้อ ไม่เป็นไร!” ชายชราโบกมือ ตัวค้อมๆ เดินต่อไปข้างหน้า
หลินซีมองดูคบเพลิงในมือของเยี่ยจือชิว “ไม่เช่นนั้นเอาอันนี้ให้ท่านปู่ทวดสามใช้ก่อนดีหรือไม่?”
เยี่ยจือชิวยิ้ม “ตามใจภรรยา”
หลินซีรับคบเพลิงในมือเขามา ยิ้มหวานให้เขา
“ท่านปู่ทวดสาม ท่านรอสักครู่ คบเพลิงนี้ท่านถือไปใช้เถิด ส่องทางหน่อย”
ชายชรามีสีหน้าซาบซึ้ง “ขอบใจสาวน้อย! พวกเจ้าสองคนเป็นเด็กดีทั้งคู่เลย เป็นเด็กดีทั้งคู่...”
มองดูชายชราเดินจากไปไกลแล้ว ทั้งสองจึงหันไปมองทางถนนหลวงต่อ