หลังจากตรวจดูพวกเขาทั้งหมดรวมถึงเสี่ยวหนีชิวแล้ว เยี่ยจือชิวยังคงรู้สึกหวาดหวั่น
“พวกเจ้าช่างบุ่มบ่ามนัก กล้าไปประลองกับหมีดำ พวกรู้หรือไม่ว่าขาของข้าหักมาได้อย่างไร.......”
เยี่ยจือชิวค่อนข้างโกรธ โกรธที่พวกเขาหุนหันพลันแล่นเกินไป โชคดีที่ทั้งสามคนกลับมาโดยไม่เป็นอันตราย
หากเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ ครอบครัวนี้จะเป็นเช่นไร
“พี่ใหญ่ ไม่ต้องกังวลไปแล้ว พวกเราไม่ได้สบายดีอยู่หรือ?”
“ใช่พี่ใหญ่ พวกข้ารับรองว่าครั้งหน้าจะไม่บุ่มบ่ามเช่นนี้อีก หากพบสัตว์ร้ายพวกเราก็จะวิ่งหนี”
เยี่ยจือซ่งรู้ว่าคราวนี้พี่ใหญ่โกรธจริง ๆ
“พอเถิดจือชิว ต่อไปพวกเราไม่กล้าแล้ว เจ้าก็อย่าโกรธเลย ว่าแต่ซีเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง? พวกเจ้ากินข้าวกันหรือยัง?”
หลินตงเปลี่ยนเรื่องพูด หากยังคุยต่อเกรงว่าทั้งสามคนจะต้องโดนดุ
“ซีเอ๋อร์ยังอยู่ที่หุบผาเล็ก เรื่องนี้ปิดนางไม่ได้แน่ พวกเจ้าอธิบายกับนางเองเถิด!”
เยี่ยจือชิวหน้าดำคร่ำเครียดหันหลังเดินไปที่ครัวเตรียมทำอาหาร
ในหม้อมีน้ำร้อนอยู่แล้ว เขาไม่อยากยุ่งยาก จึงต้มโจ๊กหนึ่งหม้อ ทำกับข้าวง่าย ๆ สองอย่าง และอุ่นหมั่นโถวอีกสิบกว่าลูก
“ข้ากับซีเอ๋อร์ไปกินที่หุบผาเล็ก พวกเจ้าอาบน้ำล้างหน้าแล้วค่อยตักกินกันเอง ส่วนหมีดำที่ล่ามา........รอพรุ่งนี้ซีเอ๋อร์มาแล้วค่อยหารือกันว่าจะจัดการอย่างไร!”