อำเภอชิงเหอ โรงหมอยาจี้ซื่อถัง
ในลานหลังนอกจากเยี่ยจือชิวกับภรรยาแล้ว ยังมีครอบครัวหนึ่งสามคนพักอาศัยอยู่
สามคนนั้นคือสตรีที่ล้มป่วย สามีและบุตรคอยดูแลนางพักอยู่ที่โรงหมอ
ฟังจากเสี่ยวลิ่วเล่าว่า ทั้งสามคนมาจากหมู่บ้านเหลียนซานที่อยู่ใกล้กัน ห่างจากที่นี่ราวสามสิบลี้กว่า
สตรีนั้นเพิ่งตกเลือดเมื่อไม่นาน สามีรักใคร่นางยิ่ง เกรงว่ากลับไปพักผ่อนที่บ้านจะไม่ดี จึงอยู่พักฟื้นที่โรงหมอสักสองสามวันค่อยกลับ
การค้างแรมในโรงหมอในอำเภอมีค่าใช้จ่าย ห้องหนึ่งคืนละสองร้อยอีแปะ มีพื้นที่ทำอาหาร ต้มน้ำ และต้มยาให้ฟรี
ส่วนโรงเตี๊ยมนั้น ห้องธรรมดาคืนละสามร้อยอีแปะ ยิ่งแย่หน่อยก็สองร้อยอีแปะ
ดังนั้นเทียบกันแล้ว พักที่โรงหมอจึงคุ้มค่ากว่า
ครอบครัวที่ยากจนย่อมไม่กล้าพักเป็นแน่ พวกเขายอมเดินเพิ่มอีกหลายลี้ไปนอนรวมกันที่ศาลาร้างในอำเภอ ดีกว่าจะควักเงินพักโรงหมอหรือโรงเตี๊ยมข้ามคืน
ดังนั้นลานหลังนี้ปัจจุบันจึงมีเพียงพวกเขาสองครอบครัวพักอยู่
เช้าตรู่ หลินซีออกไปต้มโจ๊ก บังเอิญพบกับสามีของครอบครัวนั้นออกมาต้มยา
ชายผู้นั้นมองหลินซีแวบหนึ่ง สีหน้าลังเลเล็กน้อย
“มีอะไรหรือ?”
หลินซีมองเขา ค่อนข้างงุนงง
ชายคนนี้จ้องมองนางไม่วางตาทำไมกัน
“น้องหญิง ข้าขอซื้อโจ๊กสักอ่างหนึ่งได้หรือไม่ ข้าเห็นโจ๊กที่เจ้าต้มทั้งหอมทั้งนุ่ม ไม่เคยเห็นวิธีทำเช่นนี้มาก่อน ภรรยาของข้าเพิ่งตกเลือด ร่างกายอ่อนแออยู่บ้าง ข้าเองก็ทำอาหารไม่ค่อยเป็น ดังนั้น........”