"พี่ใหญ่ ขอพรเถิด"
"ขอพรอย่างไรเล่า" หลินตงถูกคำพูดของเสี่ยวเม่ยทำให้งุนงง
"เช่นนี้ ท่านประสานสองมือเข้าด้วยกัน วางไว้กลางอก หลับตาลง แล้วสวดภาวนาขอสิ่งที่ท่านปรารถนาสูงสุดในใจ" หลินซีสอนเขาอย่างจริงจัง
หลินตงมองตามท่าทางของน้องเล็ก แล้วทำตามอิริยาบถเดียวกัน ตั้งจิตอธิษฐานในใจอย่างเงียบๆ
"เอาล่ะ เป่าเทียนได้แล้ว!"
หลินซีมองพี่ใหญ่อย่างใจจดใจจ่อ รอให้เขาเป่าเทียนแดงบนขนมเค้กจนดับ
"พี่ตง ท่านขอพรสิ่งใดไปหรือ" เยี่ยจือซ่วงถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
"อ๊ะ อย่าพูดออกมา พูดแล้วจะไม่ศักดิ์สิทธิ์" หลินซีรีบห้ามพี่ใหญ่ที่กำลังจะเอ่ยปาก
หลินตงหัวเราะน้อยๆ "ได้ ข้าจะไม่พูด!"
เมื่อเป่าเทียนดับแล้ว หลินซีก็เก็บเทียนที่เหลือตรงกลางออก
"เอาล่ะ เรามาตัดเค้กกัน!"
นางหยิบจานที่เตรียมไว้ขึ้นมา แล้วเริ่มต้นตัดเค้ก
ชิ้นแรกแน่นอนว่าต้องให้ดาวเด่นก่อน "พี่ใหญ่ รีบชิมดูว่าเป็นเช่นไร"
หลินซีแบ่งชิ้นที่เหลือให้พวกเขาอีกหลายคน
"อืม หวานนัก อร่อยนัก!" หลินตงกินผลไม้เชื่อมด้านบนไปหนึ่งคำ
พอชิมเค้กด้านล่าง สีหน้าก็ชะงัก
"เสี่ยวเม่ย นี่ทำด้วยไข่ไก่หรือ"
"อืม ไข่ไก่ นม และแป้งขาว ใช่แล้วยังมีน้ำตาลทรายขาวด้วย!"
"รสชาติดีหรือไม่"
หลินซีและเยี่ยจือชิวพูดขึ้นพร้อมกัน
"อร่อย คิดไม่ถึงว่าไข่ไก่ นม และแป้งรวมกันจะสามารถทำของอร่อยเช่นนี้ได้"