อีกไม่นานก็จะถึงวันที่พี่ใหญ่และเซี่ยจืออันออกจากหุบเขาไปส่งสินค้าแล้ว
หลายวันนี้หลินซีครุ่นคิดมาตลอดว่าจะหาพื้นที่เก็บของให้พี่ใหญ่ได้หรือไม่ เช่นนั้นจะสะดวกเวลาท่านออกไปส่งของในภายภาคหน้า
หากมีมิติสักแห่ง ก็ไม่ต้องแบกงานปักและผ้าจำนวนมากเดินทาง
ประการแรกช่วยลดภาระระหว่างทาง ประการที่สองก็ปลอดภัยกว่า ไม่ทำให้ใครเห็นแล้วอิจฉาจนชิงทรัพย์
"เสี่ยวจิ่ว มิติสามารถโอนให้ผู้อื่นได้หรือไม่?"
[ตอบนายท่าน ไม่อาจโอนได้ มิติของท่านผูกไว้กับตัวแล้ว ไม่อาจส่งต่อให้ผู้ใด]
"เช่นนั้นมีวิธีใดให้พี่ใหญ่ของข้ามีมิติเก็บของสักแห่งได้บ้าง?"
เสี่ยวจิ่วใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน แล้วก็คิดหาทางหนึ่งได้จริงๆ
[นายท่าน ครั้งหน้าขณะทำภารกิจรองสำเร็จ หากท่านรวมจิตจดจ่อคิดเพียงเรื่องเดียว รางวัลสุ่มของท่านอาจเป็นจริงขึ้นมาก็ได้เจ้าค่ะ!]
"......"
หลินซีพูดไม่ออก "ภารกิจรอง? ยังมีภารกิจรองใดที่ยังไม่เสร็จอีกหรือ ขาของเยี่ยจือชิวไม่หายดีแล้วหรือ?"
[นายท่าน ท่านลืมแล้วหรือ? ยังมีเรื่องตั้งครรภ์.......และคลอดบุตรอีกนะเจ้าคะ!]
"อะไรนะ?"
หลินซีอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "เจ้า เจ้าให้ข้าคลอดลูกหรือ?"
[เป็นอย่างไร นายท่านไม่ประสงค์จะมีบุตรหรือ?]
"ใช่ว่าจะไม่ประสงค์มี เพียงแต่ข้าไม่เคยมีมาก่อน หวาดกลัวอยู่บ้าง......."
[.......เสี่ยวจิ่วก็ไม่เคยมีมาก่อน แต่เสี่ยวจิ่วไม่กลัวเลยนะเจ้าคะ!]
"มันจะเหมือนกันได้อย่างไร? เจ้าเป็นระบบไม่ใช่มนุษย์ จะมีบุตรได้อย่างไรกัน"